Güney Kore'de ortalama yaşam süresi hali hazırda 83 yılı aşmışken, sağlık harcamalarının kat kat fazla olduğu ABD'de bu rakam 77 seviyelerinde seyrederek yerinde sayıyor.
Aradaki temel fark yeni ilaçlarda değil, sistemli bir önleme yaklaşımında ve on yıllar içinde kemikleşen gündelik alışkanlıklarda gizli.
1960'lardan sonra Seul yönetimi, kaynaklarını ilerlemiş vakaların tedavisi yerine hastalıkların erken teşhisine odaklanan evrensel bir sağlık sistemine aktardı. 40 yaş üstü bireyler için düzenli ve ücretsiz taramaların standart haline gelmesi, yirmi yıl içinde kalp damar hastalıkları ve kanser kaynaklı ölümlerin yüzde 30-40 oranında azalmasını sağladı.
Beslenme alışkanlıkları da en az bu sistem kadar kritik bir rol oynuyor; bol sebze, fermente ürünler ve balık ağırlıklı geleneksel diyet, düşük doymuş yağ tüketiminin yanı sıra yüksek lif ve antioksidan alımı sağlıyor. Araştırmalar, 65 yaş üstü Korelilerin, aynı yaş grubundaki Amerikalılara kıyasla ortalama iki kat daha fazla sebze tükettiğini ortaya koyuyor.
Toplumsal yapı da uzun yaşamı destekleyen bir diğer unsur olarak öne çıkıyor. Güçlü aile ve komşuluk bağları, ABD'de genellikle ilaçlarla dindirilmeye çalışılan kronik stres seviyesini düşürüyor. Kore'de yaşlıların sosyal izolasyondan uzak bir yaşam sürmesi, depresyon ve bilişsel bozukluk vakalarının daha az görülmesiyle doğrudan ilişkilendiriliyor.
Amerikan sağlık sisteminin odağını tekil "süper gıdalar" yerine, koruyucu hekimliğin günlük hayata entegre edilmesine ve temel tıbbi bakıma sigorta engeli olmaksızın erişime çevirmesi gerekiyor. İki ülke arasındaki yaşam süresi farkının büyük kısmını genetik değil, işte bu yapısal faktörler açıklıyor.
Şayet ABD, Kore'nin erken müdahale ve sosyal destek konusundaki önceliğini benimsemeyi başarırsa, bunun etkisi her türlü yeni ilaçtan çok daha belirgin olabilir.
