In Zuid-Korea ligt de gemiddelde levensverwachting inmiddels boven de 83 jaar, terwijl deze in de VS rond de 77 stagneert, ondanks dat de zorguitgaven daar vele malen hoger liggen.
Het verschil zit niet in nieuwe medicijnen, maar in een systemische aanpak van preventie en dagelijkse gewoonten die in de loop der decennia zijn gegroeid.
Sinds de jaren 60 heeft Seoel geïnvesteerd in een universeel zorgstelsel waarbij de focus ligt op vroege opsporing van ziekten in plaats van het behandelen van vergevorderde gevallen. Regelmatige gratis screenings voor veertigplussers zijn de norm geworden, waardoor de sterfte aan hart- en vaatziekten en kanker in twee decennia met 30 tot 40 procent is gedaald.
Voeding speelt een net zo belangrijke rol: het traditionele dieet met veel groenten, gefermenteerde producten en vis zorgt voor een lage inname van verzadigde vetten en juist veel vezels en antioxidanten. Onderzoek toont aan dat Koreanen boven de 65 gemiddeld twee keer zoveel groenten eten als hun Amerikaanse leeftijdsgenoten.
Ook de sociale structuur draagt bij aan een lang leven. Sterke familie- en buurtbanden verlagen het niveau van chronische stress, die in de VS vaak met medicatie wordt bestreden. In Korea leven ouderen minder vaak in isolement, wat direct correleert met minder gevallen van depressie en cognitieve stoornissen.
Het Amerikaanse systeem zou zich minder moeten richten op specifieke 'superfoods' en meer op de integratie van preventie in het dagelijks leven en de toegankelijkheid van basiszorg zonder verzekeringsbarrières. Juist deze factoren, en niet genetische aanleg, verklaren het grootste deel van het verschil in levensverwachting tussen de twee landen.
Als de VS erin slagen de Koreaanse focus op vroege interventie en sociale steun over te nemen, kan het effect groter zijn dan dat van welk nieuw medicijn dan ook.
