Martin Pistorius 12 yıl boyunca bitkisel hayatta yattı, ta ki doktorlar bilincinin sonsuza dek yitirildiğini ilan edene kadar. Ancak bir hasta bakıcı, kimsenin fark etmediği göz hareketlerini fark etti ve Pistorius'un tüm bu süre boyunca olup bitenlerin farkında olduğu, kendi bedeninin bir nevi hapishanesinde kaldığı ortaya çıktı. Allen Beyin Bilimleri Enstitüsü direktörü ve önde gelen bilinç araştırmacılarından nörobiyolog Christof Koch, ciddi bir soruna dikkat çekiyor: Doktorlar bitkisel hayatı, minimal bilinç durumuyla karıştırarak vakaların yaklaşık 40%'inde yanlış teşhis ediyor. Bu, derin bir bilinç kaybı içinde görünen birçok hastanın aslında etraflarındaki her şeyi duyduğu ve gördüğü anlamına geliyor.
Davranış ve bilinç arasındaki kopukluk, alışılagelmiş klinik kriterleri sorgulatıyor. Koch şunu vurguluyor: Bilinç, genellikle düşünüldüğü gibi ikili bir olgu değil, canlı bir uyanıklıktan belirsiz parıltılara kadar değişebilen bir spektrumdur. Bu bağlamda, refleksif göz hareketleri veya istemsiz seğirmeler bir deneyimin varlığını kanıtlamadığı gibi, bunların yokluğu da bilincin yokluğunu kanıtlamaz. Sıradan klinik testler, algının daha ince formlarına karşı yeterince hassas değildir.
Koch'un nörobiyolog Giulio Tononi ile birlikte geliştirdiği bütünleşik bilgi teorisi bağlamında bilinç, davranışa değil, beynin bilgiyi bütünleştirme kapasitesine bağlıdır. Koch, fenomenal bilinci —yani öznel deneyimin kendisini— bu deneyimin erişilebilirliğinden ve öz-bilinçten ayırır. Hayvanlar ve bebekler, özne olarak kendilerine dair bir kavrama sahip olmadan acı veya korku hissedebilirler. Ona göre bitkiler, bilginin bütünleşmesi için bir beyin sistemi gerektiğinden, büyük olasılıkla bilinçten yoksundur, ancak bilim henüz kesin bir cevap vermemektedir.
Metodolojik olarak Koch'un röportajı; klinik gözlemlere, kişisel tanıklıklara ve bilinçsiz görünen hastaların beyinlerindeki aktiviteyi ortaya çıkaran fonksiyonel MR verilerine dayanıyor. Ancak Koch, modern tekniklerin sınırlılıklarını gizlemiyor: Bilim, bilinci sağlayan beyin aktivitesini kaydettiğinde bile, hasta ile iletişim kurmak son derece zor olmaya devam ediyor. Bir göz kapağının hareketi veya kortikal aktivasyonun bir anlık parıltısı, bir diyalogdan çok uzaktır. Bu nedenle, görünür davranışsal belirteçler olmaksızın deneyimin açılmasını sağlayan nöral mekanizmaların tam olarak neler olduğu sorusu cevapsız kalmaktadır.
Pistorius kendi durumunu şöyle betimledi: Dışarıda olup biten her şeyi görüp duyabildiğin, ancak ne duvara vurabildiğin ne de bağırabildiğin, penceresiz ve kapısız bir odaya kilitlenmiş olmak gibi. Koch'un, bilincin tamamen mevcut olabileceğini ancak dış gözlemci için tamamen görünmez kalabileceğini açıklamak için kullandığı metafor tam olarak budur.
Koch ile yapılan konuşma, bilinç araştırmalarının öznel deneyimin nöral korelatları ile davranışın nöral korelatlarını ayırt etme yeteneğine bağlı olduğunu gösteriyor; bunlar temelden farklı şeylerdir. Bu ayrım, bilinç bozukluğu olan hastaların bakım etiğini, klinik karar alma süreçlerini ve yapay bir sistemin sadece taklit mi ettiği yoksa gerçekten bir deneyime sahip olup olamayacağını değerlendirmeye yönelik gelecekteki çabaları doğrudan etkilemektedir.
