Alexander Zverev, który już zdobył dwa „Szlemy” w roku 2026, rozpoczął turniej w Pekinie od pewnego zwycięstwa nad Cameronem Norriem — 7:6, 6:4. W nieobecności Jannika Sinnera, który wycofał się z powodu kontuzji, niemiecki tenisista, zajmujący drugie miejsce w rankingu, otrzymał rzadką szansę na zmniejszenie straty do lidera.
Zwycięstwo nie przyszło łatwo: w pierwszym secie Brytyjczyk miał setbola, ale Zverev uratował się w tie-breaku, w którym wykorzystał wszystkie siedem swoich mini-breaków. W drugim secie przełamał podanie rywala w decydującym momencie. Takie mecze przypominają partię szachów, gdzie jeden błędny ruch może kosztować całą grę, a odporność psychiczna staje się główną bronią.
Zverev prowadzi w sezonie pod względem liczby zwycięstw na twardym korcie — już 28. To nie tylko statystyka, lecz odzwierciedlenie jego adaptacji do szybkich nawierzchni po europejskich turniejach. Przyleciawszy do Chin zaledwie dwa dni przed meczem po Pucharze Lavera, zauważył, że spodziewał się gorszego, ale poziom gry okazał się wysoki. Taki grafik to typowa pułapka dla sportowców, gdzie zmęczenie po podróżach i zmiana nawierzchni sprawdzają nie tylko ciało, ale i wytrzymałość mentalną.
W następnej rundzie czeka go Chińczyk Shang Juncheng — faworyt gospodarzy, który sam przebił się przez kwalifikacje. Dla Zvereva to szansa nie tylko na zdobycie punktów, ale i na zyskanie sympatii miejscowej publiczności w kraju, gdzie tenis gwałtownie się rozwija. Równolegle w Tokio Carlos Alcaraz, mimo utraty dwóch setów, również awansował, pokazując, że nawet najlepsi gracze nie są odporni na wahania formy na azjatyckim etapie sezonu.
Nieobecność Sinnera zmienia układ sił: Niemiec może zdobyć punkty, których Włoch będzie musiał bronić później. To klasyczna sytuacja, gdy nieobecność jednego faworyta otwiera okno dla drugiego — jak w biznesie, gdzie odejście konkurenta pozwala przejąć udział w rynku. Zverev jest już blisko pierwszej pozycji, a Pekin może stać się kluczowym krokiem na tej drodze.
Ostatecznie azjatycka seria roku 2026 zamienia się nie tylko w zestaw turniejów, lecz w arenę, na której rozstrzyga się, kto zostanie głównym graczem roku. Dla Zvereva każde zwycięstwo to nie tylko ranking, ale i potwierdzenie, że jego sezon jest jeszcze daleki od zakończenia.
