Tygrysica z Biharu wraca do rezerwatu Buxa: nowe nagrania

W lasach rezerwatu Buxa w Zachodnim Bengalu po długim milczeniu znów rozlegnie się ryk tygrysa. 2 października 2026 roku wypuszczono tam trzyletnią tygrysicę T138 z rezerwatu Valmiki w Biharie — to pierwszy przypadek reintrodukcji od dziesięcioleci w regionie, w którym stabilnej populacji nie było już od wielu lat.

Wybór źródła nie jest przypadkowy: Valmiki i Buxa łączy podobny krajobraz terajów — zabagnionych nizin u podnóża Himalajów z gęstymi trawami i lasami. W Valmiki liczebność tygrysów wzrosła z ośmiu w 2010 roku do 54 według ostatniego spisu, co pozwoliło wyznaczyć zwierzęta do przesiedlenia bez szkody dla pierwotnej populacji.

Tygrysicę najpierw umieszczono w miękkim wypuszczeniu — na ogrodzonym obszarze o powierzchni około 2,3 hektara, aby przyzwyczaiła się do nowego środowiska. Na szyi ma obrożę satelitarną do stałej obserwacji: specjaliści będą śledzić przemieszczanie się, zachowanie i adaptację za pomocą telemetrii i fotopułapek. Planowane jest wypuszczenie jeszcze dwóch–trzech tygrysów w najbliższych miesiącach, aby stworzyć podstawę dla samoreprodukującej się grupy.

Jednak sukces zależy nie tylko od liczby zwierząt. W Buxie utrzymują się poważne wyzwania: ograniczona baza pokarmowa, fragmentacja siedlisk i obecność wsi w strefie core rezerwatu. W ostatnich latach odtworzono tu setki hektarów łąk i wypuszczono ponad 800 kopytnych w celu zwiększenia zdobyczy, ale eksperci zauważają, że tych środków może być za mało bez dalszego ograniczenia presji antropogenicznej.

Projekt wpisuje się w szerszy obraz: Buxa łączy lasy Asamu, Bhutanu i północnego Bengalu, tworząc potencjalne korytarze migracyjne. Powrót tygrysów może nie tylko wzmocnić lokalny ekosystem, ale i ożywić turystykę w regionie Duars, gdzie lasy, plantacje herbaty i dzika przyroda tradycyjnie współistnieją.

Reintrodukcja tygrysicy z Biharu pokazuje, jak punktowe wysiłki na rzecz przesiedlania zwierząt z dobrze prosperujących terenów mogą zapoczątkować proces odbudowy w opustoszałych krajobrazach — pod warunkiem że po wypuszczeniu nastąpi systematyczna praca nad poprawą siedlisk i ograniczeniem konfliktów z człowiekiem.