Na początku września 2025 roku mieszkańcy południowych obrzeży Parku Narodowego Parsa w Nepalu zauważyli w pobliżu swoich osad tropy tygrysów. Kolejne zgłoszenia napływały jedno po drugim, dlatego lokalne władze wraz ze specjalistami z Londyńskiego Towarzystwa Zoologicznego (ZSL Nepal) postanowiły nie zwlekać z podjęciem odpowiednich kroków.
W miejscach najczęstszego bytowania drapieżników zainstalowano trzy kamery przesyłające obraz w czasie rzeczywistym. W przeciwieństwie do standardowych fotopułapek, urządzenia te natychmiast przekazywały zarejestrowane ujęcia. Już po trzech tygodniach jedna z kamer uchwyciła przy wodopoju tygrysicę z dwoma młodymi. Charakterystyczny układ pasów na jej boku pozwolił zidentyfikować samicę na podstawie krajowego spisu tygrysów z 2022 roku – była to ta sama osobniczka, jednak tym razem z podrośniętym już potomstwem.
Sytuację dodatkowo komplikował zbliżający się festiwal Dashain – do jego rozpoczęcia pozostało zaledwie osiem dni. W tym okresie ludzie częściej zapuszczają się do lasu po drewno opałowe, trawę oraz rośliny wykorzystywane w celach rytualnych. Spotkanie z tygrysicą opiekującą się młodymi mogło okazać się szczególnie niebezpieczne. Specjaliści błyskawicznie opracowali mapę ryzyka: wyznaczono dziewięć osad i pięć głównych szlaków, na których prawdopodobieństwo konfrontacji było najwyższe. Jedna z wiosek znajdowała się zaledwie dziewięćset metrów od miejsca, w którym wykonano zdjęcie.
Dokładnej lokalizacji tygrysów nie podawano do publicznej wiadomości, aby nie wywoływać paniki. Zamiast tego w najbardziej narażonych wioskach zorganizowano spotkania z mieszkańcami, ustawiono tablice informacyjne i wyjaśniono podstawowe zasady bezpieczeństwa: unikanie konkretnych ścieżek, pilnowanie inwentarza żywego oraz natychmiastowe zgłaszanie nowych śladów. Kluczową rolę odegrali lokalni wolontariusze z grupy „Bagh Mitra” – „Przyjaciele Tygrysów”, którzy zostali wcześniej przeszkoleni i wyposażeni w niezbędne materiały.
Tak szybka reakcja – od momentu wykonania zdjęcia do podjęcia praktycznych działań – pokazała, jak skutecznie działają systemy wczesnego ostrzegania oparte na lokalnej wiedzy i istniejących sieciach współpracy. W regionie, w którym w przeszłości dochodziło zarówno do ataków tygrysów, jak i odwetowych zabójstw zwierząt, udało się przenieść punkt ciężkości z reagowania na zapobieganie.
Połączenie nowoczesnych kamer, precyzyjnej identyfikacji osobników oraz wzajemnego zaufania między władzami parku a lokalnymi społecznościami pozwoliło ochronić zarówno ludzi, jak i tygrysy na wspólnym obszarze leśnym. Podobne przykłady dowodzą, że rzetelne informacje i skoordynowane działania mieszkańców mogą utrzymać kruchą równowagę na styku dzikiej przyrody i osiedli ludzkich.
