Begin september 2025 merkten bewoners aan de zuidkant van het nationale park Parsa in Nepal tijgersporen op nabij hun nederzettingen. De meldingen volgden elkaar in hoog tempo op, waarop de lokale autoriteiten en specialisten van de Zoological Society of London (ZSL Nepal) besloten niet af te wachten maar direct in actie te komen.
Ze plaatsten drie real-time camera's in de bospercelen waar de tijgers zich het vaakst lieten zien. In tegenstelling tot reguliere wildcamera's versturen deze apparaten de beelden onmiddellijk. Al na drie weken legde een van de camera's een tijgerin met twee welpen vast bij een drinkplaats. Aan de hand van het streeppatroon op haar flank kon het vrouwtje worden geïdentificeerd via de catalogus van de nationale tijgertelling uit 2022; het bleek hetzelfde dier te zijn, maar nu met opgegroeide jongen.
De situatie was extra precair vanwege het naderende Dashain-festival, dat over slechts acht dagen zou beginnen. Tijdens deze periode gaan mensen vaker het bos in om brandhout, gras en rituele planten te verzamelen. Een tijgerin met welpen kan bij een onverhoedse ontmoeting bijzonder gevaarlijk uit de hoek komen. Specialisten brachten de risico's daarom snel in kaart door negen dorpen en vijf belangrijke paden te markeren waar de kans op een confrontatie het grootst was. Een van de dorpen bevond zich op slechts negenhonderd meter van de plek waar de beelden waren gemaakt.
Om paniek te voorkomen, werd de exacte locatie van de tijgers niet publiekelijk gedeeld. In plaats daarvan werden in de kwetsbare dorpen bijeenkomsten georganiseerd, informatieborden geplaatst en eenvoudige regels uitgelegd: vermijd bepaalde paden, laat vee niet onbeheerd achter en meld verse sporen direct. Een sleutelrol was hierbij weggelegd voor de lokale vrijwilligers van 'Bagh Mitra' — 'Vrienden van de Tijger' — die al getraind waren en over de nodige middelen beschikten.
Deze snelle keten van handelen — van de eerste opname tot concrete maatregelen — toont aan hoe effectief vroegtijdige waarschuwingssystemen zijn wanneer ze steunen op lokale kennis en bestaande netwerken. In een regio waar voorheen zowel tijgeraanvallen als wraakacties tegen de dieren voorkwamen, is het gelukt de focus te verleggen van reactie naar preventie.
De combinatie van moderne cameratechniek, nauwkeurige identificatie en onderling vertrouwen tussen het parkbeheer en de gemeenschappen heeft zowel mens als tijger in het gedeelde leefgebied beschermd. Dergelijke voorbeelden bevestigen dat tijdige informatie en een goede samenwerking met de lokale bevolking het broze evenwicht op de grens tussen de wildernis en menselijke bewoning kunnen bewaren.
