W maju 2026 roku w parku narodowym Wirunga we wschodniej części Demokratycznej Republiki Konga u gorylicy Grauera o imieniu Lulingu urodziło się młode. Samica wypuszczona na wolność zaledwie dwa lata wcześniej z powodzeniem poradziła sobie z macierzyństwem, a oboje — matka i maluch — czują się dobrze. To wydarzenie stało się ważnym kamieniem milowym dla programu reintrodukcji prowadzonego przez Centrum Rehabilitacji i Edukacji Ekologicznej Goryli GRACE.
Lulingu trafiła do azylu GRACE w 2016 roku, gdy miała zaledwie półtora roku. Uratowano ją przed nielegalnym handlem dzikimi zwierzętami, a w azylu przeszła rehabilitację pod opieką „przybranych” gorylich matek. W 2024 roku samicę wypuszczono w odległym rejonie parku Wirunga u góry Tshiaberimu. Teraz, gdy sama została matką, specjaliści widzą w tym bezpośredni dowód udanej adaptacji do życia na wolności.
Gorylice Grauera, czyli goryle wschodnie nizinne, to największe naczelne planety i endemity lasów tropikalnych wschodniej części DRK. Od 1994 roku ich populacja zmniejszyła się o około 77 procent, a według szacunków z 2015 roku liczyła około 3800 osobników. W 2016 roku gatunek został przeniesiony do kategorii „zagrożonych wyginięciem w stanie krytycznym”. Każde nowe narodziny nabierają szczególnego znaczenia na tle postępującego kurczenia się zasięgu występowania z powodu konfliktów zbrojnych, wycinki lasów i wydobycia surowców mineralnych.
Pracownicy GRACE podkreślają, że celem azylu jest nie tylko ratowanie poszkodowanych zwierząt, lecz także przywracanie ich naturze, aby odbudowywać spustoszone lasy. Sukces Lulingu już skłonił zespół do rozważenia możliwości wypuszczenia kolejnych osobników. Jednocześnie utrzymują się poważne zagrożenia: od początku 2025 roku znaczna część parku Wirunga znajduje się pod kontrolą ugrupowań zbrojnych, co nasila kłusownictwo i nielegalny handel.
Aby wzmocnić więź lokalnych społeczności z parkiem, imię dla noworodka zostanie wybrane wspólnie z mieszkańcami okolicznych wsi. Głosowanie i ceremonia nadania imienia staną się częścią wysiłków na rzecz budowania poparcia dla ochrony przyrody. Takie kroki pokazują, że długoterminowe przetrwanie goryli zależy nie tylko od programów naukowych, lecz także od zaangażowania ludzi żyjących obok nich.
Narodziny młodego u reintrodukowanej samicy przypominają, że nawet niewielkie sukcesy w ochronie mogą zapoczątkować łańcuch odbudowy, jeśli udaje się połączyć rehabilitację zwierząt z uwzględnieniem interesów miejscowych mieszkańców i stałym monitorowaniem zagrożeń.
