Alexander Zverev bereikte de finale van de US Open door Karen Chatsjanov in drie sets te verslaan met 6:3, 7:6(7), 7:6(6). Op het eerste gezicht een overtuigende zege van de favoriet. In werkelijkheid een wedstrijd waarin de Rus de Duitser tweemaal tot het uiterste dwong in tiebreaks en aantoonde dat hij zelfs in de rol van underdog het tempo kan dicteren.
Zverev, die dit seizoen al Roland Garros won en de finale van Wimbledon bereikte, zet een reeks van drie opeenvolgende grandslamfinales voort. Voor de 29-jarige Duitser is het al zijn tweede poging om de titel in New York te veroveren na zijn nederlaag in 2020. Chatsjanov evenaarde op zijn beurt zijn beste resultaat op de US Open en bereikte voor de derde keer in zijn carrière de halve finale van een major, ondanks zijn bescheiden 50e positie op de ranglijst.
De sleutel tot Zverevs zege was niet zozeer de kracht van zijn opslag, als wel zijn vermogen de concentratie te bewaren in slepende rally's. Op de beslissende momenten won de Duitser de lange rally's, waaronder een uitwisseling van 34 slagen in de tiebreak van de tweede set. Chatsjanov, die in de eerste tiebreak twee setpunten wegwerkte, moest zich uiteindelijk gewonnen geven: hij toonde karakter, maar miste de precisie op de cruciale momenten.
Deze wedstrijd herinnerde er opnieuw aan dat het verschil tussen een toptennisser en een degelijke middenmoter vaak niet in techniek wordt gemeten, maar in het vermogen niet te wankelen wanneer de stand gelijk is en de vermoeidheid zich opstapelt. Zverev, die door blessures en publieke beproevingen is gegaan, oogt nu als een speler die heeft geleerd druk om te zetten in brandstof.
In de finale wacht hem een Amerikaan: ofwel Ben Shelton, ofwel Frances Tiafoe. Voor de Verenigde Staten is dit de kans om voor het eerst sinds 2003 een eigen tennisser in de beslissende wedstrijd van een mannenmajor te zien. Voor Zverev is het de mogelijkheid de vierde speler in het Open Era-tijdperk te worden die de eerste twee majors in één kalenderjaar wint.
De zege op Chatsjanov is niet zomaar een stap naar de titel. Het is de bevestiging dat in een tijdperk waarin jonge sterren telkens weer wegvallen door blessures of vorm, juist ervaring en mentale weerbaarheid het belangrijkste wapen worden.
