Güneydoğu Asya'nın sık ormanlarında, Pseudorabdion cinsinden minik cüce kamış yılanları sürekli bir tehditle karşı karşıyadır. Tehlike yaklaştığında yalnızca sürünüp kaçmazlar — bedenlerini bir dizi hızlı taklaya sokarak saatte 13 kilometreye varan bir hıza ulaşırlar. Bu, normal sürünme hızının dört katıdır ve Current Biology'de yayımlanan yakın tarihli bir araştırma, bu akrobatik kaçışı tam olarak nasıl başardıklarını nihayet açıkladı.
Her şey bedenin C veya S harfi biçimine bükülmesiyle başlar: baş yukarı kalkar, kuyruk ise yerden iterek yılanı havaya fırlatır. Ardından beden, başın üzerinden geçip yana inerek yüzeye değen bir kemer oluşturur. Bir sonraki turda kemer karşı taraftan düşer. Hareketlerin bu şekilde sıralanması, yılanın bir tekerlek gibi kesintisiz biçimde ileri yuvarlanmasını sağlarken baş görece sabit kalır ve hareket yönüne doğru bakar.
Bu yöntem önemli ölçüde enerji gerektirir, bu yüzden yılanlar ona yalnızca uç durumlarda — tehdit gerçekten ciddi olduğunda — başvurur. Laboratuvar testlerinde incelenen 13 Pseudorabdion bireyinin tamamı takla attı; buna karşılık Calamaria cinsinden yakın akraba yılanlar yalnızca normal biçimde sürünüp kaçtı. Bu da söz konusu uyarlamanın özellikle cüce kamış yılanlarına özgü olduğuna işaret eder.
Beden dönerken başı sabit tutmak, uzuvları olmayan bir canlı için hiç de kolay bir iş değildir. Yılanlar bunu titiz bir eşgüdümle çözer: bedenin arka kısmı hızla dönerken ön kısmı yönünü korur. Bu sayede sürüngen yönünü kaybetmez ve bir dizi taklanın ardından hızla yaprakların ya da bir taşın altına saklanabilir.
Bu keşif, ormanın en gösterişsiz sakinlerinde bile hayatta kalma stratejilerinin ne denli çeşitli olduğunu vurguluyor. Küçük canlıların sık sık av haline geldiği bir dünyada, bu tür bir «jimnastik» gerçek bir avantaj sağlar — hız ve avcı için bir sürpriz unsuru.
Bu yılanlara ilişkin gözlemler, doğanın kadim bir soruna — hayatta kalmak — sürekli olarak alışılmadık çözümler bulduğunu hatırlatıyor.
