Yaratılışın zirvesi olarak fiziksel dünya

❓SORU:
Lütfen "fiziksel dünya, genel olarak Bilinç için taşıyıcı bir yapıdır" ifadesinin ne anlama geldiğini açıklar mısınız? Fiziksel dünya olmadan Bilinç ne yapar? Ve neden birinin acı çekmesi gerekiyor ki bir başkası negatifte bedenlenmesin, bunu artık bilinçli olarak bizim yaratmamız daha zarif bir seçenek değil mi?

❗️YANIT lee:
Fiziksel dünya olmadan "fikirlerin kristalleşmesi" olmaz. Kabaca şöyle: şu yükseklikte, şu yapıda, şu renkte ve ağırlıkta bir sandalye gözünüzde canlandırabilirsiniz, ama sandalyenin kendisi elinizde yoktur, dolayısıyla oturacak bir yer de yoktur. Aynı şekilde kendinizi lüks bir otomobilin sürücüsü olarak hayal edebilirsiniz, ama ne arabanız vardır ne de onu sürmek için ehliyetiniz.

İşte fiziksel olmayan da böyledir: "nasıl olabileceğine" dair pek çok seçeneği vardır, ama deneyimin kendisini elde etmez. Deneyim yoksa, bu olayların yeni bir şeye dönüşerek gelişmesi de yoktur. Salatalık ve domatesin tadını bilmiyorsanız, onlarla yapılan bir salata türünü asla akıl edemezsiniz, hatta genel olarak salata yapılabileceğini, sunulabileceğini, başka yemeklere eşlik edebileceğini bile düşünmezsiniz.

Dolayısıyla fiziksel dünya bir "düşüş" ya da "az gelişmiş bir durum" değildir - tam tersine yaratılışın zirvesidir. Abraham ona "Yaratılışın Ön Cephesi" der. İnsanlar ise "bilincin başlangıcı" değildir; onlar yaratılışın ön cephesinin ustalarıdır. Yaratılışın gerçekleşmesi ise tek bir yaşamla sınırlı değildir; "medeniyetlerin yükseliş ve düşüşleri boyunca" milyonlarca yıla yayılır, illa yükselmeniz gereken, aksi halde "işi tam yapmamış" sayılacağınız tek bir yaşamla kısıtlı değildir.

Burada "acı çekme" mantığı yoktur. Siz birçok görevinizi birçok yaşamınız "boyunca" gerçekleştirirsiniz. Bir yaşamda bir görev yerine getirildiğinde, diğerlerinin onu tekrarlamasına gerek kalmaz. İşin gerçeğinde bu şöyle işler: her üst görevinizin bir yaşamda bir çözümü vardır. Ve siz, tam tersine, buna odaklanırsanız "öncelikli erişim" elde edersiniz. Yani biri bir çözüm üretir ve diğerleri ondan yararlanabilir. Sonuçta hep birlikte tüm çözümlerin bütününü oluştururlar - yani bu, birinin diğerleri uğruna acı çekmesi değil, herkes sayesinde herkes için bir rahatlamadır.