Świat fizyczny jako szczyt stworzenia

❓PYTANIE:
Proszę wyjaśnić, co znaczy „świat fizyczny to konstrukcja nośna dla Świadomości w ogóle”. Co robi Świadomość bez świata fizycznego? I dlaczego ktoś musi cierpieć, żeby ktoś nie inkarnował się w negatyw, czy nie ma jakiegoś elegantszego wariantu, żebyśmy to już świadomie tworzyli?

❗️ODPOWIEDŹ lee:
Bez świata fizycznego nie ma „krystalizacji idei”. Mniej więcej tak, jak możecie wyobrazić sobie krzesło o takiej wysokości, takiej konstrukcji, takiego koloru i wagi…, ale samego krzesła nie macie, a więc nie ma gdzie usiąść. Tak samo możecie wyobrazić sobie siebie jako kierowcę luksusowego samochodu, ale nie macie ani auta, ani prawa jazdy, by nim kierować.

Tak właśnie to, co niefizyczne, ma masę wariantów „jak by to mogło być”, ale samego doświadczenia nie otrzymuje. A skoro nie ma doświadczenia, nie ma też rozwoju tych wydarzeń w coś nowego. Jeśli nie znacie smaku ogórków i pomidorów, nigdy nie wymyślicie rodzaju sałatki z nimi i nawet nie pomyślicie o tym, że w ogóle można robić sałatki, podawać je, uzupełniać nimi inne jedzenie.

Tak więc świat fizyczny nie jest „upadkiem” ani „stanem nierozwiniętym” – to właśnie szczyt stworzenia. Abraham nazywa go „Przednim frontem stworzenia”. A ludzie to nie „początek świadomości”, oni są mistrzami przedniego frontu stworzenia. A sama realizacja stworzenia rozciąga się na miliony lat „poprzez wzloty i upadki cywilizacji”, a nie ogranicza się do jednego życia, w którym trzeba koniecznie wznieść się, bo inaczej „nie dopracowało się”.

Logiki „cierpienia” tu nie ma. Realizujecie mnóstwo swoich zadań „poprzez” mnóstwo swoich żyć. Kiedy w jakimś życiu zadanie jest spełnione, to innym po prostu nie trzeba ich powtarzać. W rzeczywistości działa to tak, że każde wasze nadrzędne zadanie ma rozwiązanie w jakimś życiu. I wy, przeciwnie, otrzymujecie „priorytetowy dostęp”, jeśli się na tym skupicie. To znaczy jeden tworzy rozwiązanie i inni mogą z niego korzystać. A w końcu wszyscy razem tworzą masę wszystkich rozwiązań – czyli to ulga dla wszystkich dzięki wszystkim, a nie cierpienie jednego dla innych.