Orzeczenie Sądu Najwyższego Nowej Południowej Walii w sprawie State of New South Wales v Farhat (2026) wywołało znaczący rezonans.
Sędzia Desmond Fagan oddalił wniosek stanu o wydanie rozszerzonego nakazu nadzoru wobec Mohammeda Farhata po odbyciu przez niego kary za wandalizm i podpalenie we wschodnim Sydney (dzielnica Woollahra) w listopadzie 2024 roku. Farhat wyrządził szkody na kwotę ponad 100 tysięcy dolarów australijskich, malując między innymi hasła „Fuk Israel” oraz „PKK coming” na samochodach i budynkach, a także podpalając jeden pojazd. Został skazany na 1 rok i 8 miesiące pozbawienia wolności i ma wyjść na wolność w październiku 2026 roku.
Kluczowe postanowienia wyroku:
- Fraza „Fuk Israel” (lub „Fuck Israel”) została zakwalifikowana jako wulgarne wyrażenie politycznej pogardy i odrzucenia obcego państwa, a nie jako wypowiedź antysemicka w powszechnym rozumieniu tego pojęcia w społeczeństwie australijskim. Sędzia wyraźnie wskazał, że naród żydowski nie jest tożsamy ani równoważny z Państwem Izrael.
- Definicję IHRA sędzia nazwał rozwlekłą i nieprecyzyjną, oderwaną od realiów potocznego użycia terminu „antysemityzm” w Australii. W jego ocenie próbuje ona przedefiniować to pojęcie, łącząc nienawiść do Żydów jako takich z krytyką Izraela. Zauważył, że byłoby niedorzeczne uznanie za antysemitów 79 % Australijczyków, którzy (według danych sondażu) negatywnie odnoszą się do polityki Izraela wobec Palestyńczyków.
- Syjonizm jako ideologia żydowskiego nacjonalizmu jest otwarty na debatę polityczną i krytykę, w tym w kwestii praw Palestyńczyków. Fakt, że wielu australijskich Żydów wiąże syjonizm ze swoją tożsamością, nie czyni automatycznie krytyków tej ideologii wrogami Żydów jako takich. Sędzia podkreślił różnorodność poglądów wewnątrz społeczności żydowskiej oraz to, że wielu Żydów samo ostro krytykuje politykę Izraela.
- Prokuratura i sąd niższej instancji, zdaniem Fagana, błędnie utożsamiły wrogość polityczną wobec Izraela z antysemityzmem. Kontekst (dzielnica z dużym odsetkiem ludności żydowskiej, przestępczy charakter czynu) nie zmienia politycznej natury hasła. Sędzia przyjął wersję obrony, według której Farhat został wynajęty i działał na zlecenie, a nie z własnej nienawiści ideologicznej.
Kwestia tego, jak wytyczyć granicę między uzasadnioną krytyką polityki a nienawiścią do ludzi, rzeczywiście pozostaje otwarta i fundamentalna. Orzeczenie sądu nie daje uniwersalnej formuły, ale formułuje robocze kryterium dla prawa australijskiego: antysemityzm w jego utrwalonym znaczeniu to wrogość wobec Żydów jako Żydów (z powodu ich żydowskości). Krytyka państwa, jego polityki, ideologii syjonizmu czy działań rządu — nawet brutalna, nawet wyrażona w formie wandalizmu — sama w sobie tym nie jest, dopóki nie zawiera bezpośredniego lub oczywistego przejścia do uprzedzeń wobec Żydów jako grupy etnicznej lub religijnej.
W praktyce granica często się zaciera:
- gdy krytyka wykorzystuje klasyczne antysemickie tropy (światowy spisek, „oszczerstwo o krwi”, dehumanizacja Żydów jako podmiotu zbiorowego);
- gdy selektywnie odmawia Żydom prawa do samostanowienia przy jednoczesnym uznawaniu takiego prawa dla innych narodów;
- gdy kontekst (miejsce, czas, towarzyszące symbole, nawoływania do przemocy) czyni wypowiedź polityczną narzędziem zastraszania konkretnej społeczności.
Sędzia Fagan odmówił rozszerzenia pojęcia antysemityzmu na wszelką krytykę Izraela. Jest to stanowisko, które chroni wolność wypowiedzi politycznej, ale jednocześnie wymaga od społeczeństwa i instytucji definicji bardziej precyzyjnych, a nie wygodnych. W warunkach polaryzacji wokół konfliktu na Bliskim Wschodzie takie precyzyjne definicje są rzeczywiście krytycznie ważne — zarówno dla ochrony społeczności żydowskiej przed realną nienawiścią, jak i dla zachowania przestrzeni otwartej debaty politycznej.
