W ostatnim dniu sezonu zasadniczego MLS Lionel Messi oficjalnie został pierwszym zawodnikiem ligi, który zdobył „Złotego Buta” dwa sezony z rzędu. Argentyńczyk strzelił 26 goli w 31 meczu dla „Inter Miami”, wyprzedzając Petara Musę z „Dallas” (22) i Sama Surridge’a z „Nashville” (21). To nie jest po prostu kolejne trofeum — to rzadki przypadek, gdy wiek przestaje być ograniczeniem, a staje się atutem.
Poprzedni sezon przyniósł Messiemu 29 goli. Teraz przeszedł do historii jako drugi zawodnik ligi po Josefie Martínezie, który zdobył co najmniej 25 goli w dwóch kolejnych kampaniach. Przy tym 25 z 26 bramek w 2026 roku — bez rzutów karnych. Takie liczby w wieku 39 lat wyglądają niemal nienaturalnie na tle ligi, w której większość strzelców jest o dekadę młodsza.
„Inter Miami” zakończył rozgrywki na drugim miejscu na Wschodzie i zapewnił sobie przewagę własnego boiska w play-offach, które startują 19 listopada. Messi dodał 17 asyst, doprowadzając łączną liczbę udziałów przy golach do 43 — najlepszego wyniku w lidze. Drużyna oddała prowadzenie „Nashville”, ale zachowała status faworyta do Pucharu MLS.
Za kulisami stoi nie tylko indywidualny talent. Kontrakt Messiego został przedłużony do 2028 roku, a odejście z reprezentacji Argentyny w tym roku uwolniło siły do pracy klubowej. W MLS, gdzie taktyka często opiera się na szybkości i fizyczności, Argentyńczyk nadal dyktuje tempo dzięki wyczuciu pozycyjnemu i precyzji podań. Przypomina to, jak doświadczony szachista wygrywa z młodszymi rywalami nie szybkością ruchów, lecz przewidywaniem na kilka posunięć naprzód.
Dla ligi to jednocześnie dar i wyzwanie. Obecność Messiego nadal przyciąga uwagę i inwestycje, ale jednocześnie podkreśla przepaść między gwiazdami a resztą. Sześciu zawodników w historii MLS zdobywało „Złotego Buta” więcej niż raz, jednak tylko on zrobił to z rzędu. Pozostali osiągali sukces z przerwami — tutaj różnica jest zasadnicza.
Play-offy pokażą, czy „Miami” zdoła powtórzyć zeszłoroczny sukces. Ale już teraz jasne jest: Messi nie tylko przystosował się do amerykańskiego futbolu — przepisał zasady tego, jak długo można pozostawać na szczycie. W świecie, gdzie kariera najlepszych zawodników często kończy się w wieku 32–34 lat, jego przykład każe zrewidować utarte wyobrażenia o wieku i możliwościach.