7 lipca 1947 roku w samo południe w West Rindge doszło do zagadkowego zdarzenia, które po latach zostało opisane w odtajnionych dokumentach Pentagonu. Emeryt Charles N. Tasker, siedząc na werandzie u Earla Whiteheada przy trasie Route 202, dostrzegł pierwsze niepokojące sygnały: snujące się dymy unoszące się znad zielonego trawnika. Bliższe oględziny pozwoliły odkryć przypalone plamy o średnicy około 3,8 cm. W pobliżu, na skraju drogi, pojawiła się seria groźnych zarzewi ognia w suchej trawie, układających się w okrąg o średnicy blisko 60 metrów. Tasker bezzwłocznie wezwał lokalną straż pożarną.
Jeden ze świadków, niejaki pan Apel, przekazał znalezione metalowe odłamki do analizy w Massachusetts Institute of Technology (MIT). Tam badaniami pokierował dziekan studiów podyplomowych dr John W. Bunker, stając na czele zespołu badawczego. Wyniki prac zostały przesłane do bostońskiego oddziału FBI.
Przy użyciu spektrografu naukowcy z MIT ustalili, że fragmenty to w rzeczywistości zwykłe żelazo, które pod wpływem ekstremalnie wysokiej temperatury przekształciło się w żeliwo. Na drodze rekonstrukcji ustalono, że odłamki pochodziły z jednego pustego w środku cylindra o średnicy około 20 cm (8 cali) i grubości ścianek wynoszącej 3/16 cala.
Profesor elektrotechniki J. Francis Reintjes (w dokumentacji zapisany jako „Rentges”) zauważył podobieństwo znaleziska do poszycia rakiet V-2, które USA testowały wówczas w Nowym Meksyku. Jednak w finalnym memorandum FBI podkreślono, że teoria ta nie wyklucza innych ewentualności. Na marginesach dokumentów odręcznie dopisano „FLYING DISCS” — „latające dyski”.
Kluczowe znaczenie miał kontekst: amerykańska fascynacja latającymi talerzami zaczęła się zaledwie dwa tygodnie wcześniej — 24 czerwca 1947 roku, kiedy to pilot Kenneth Arnold zgłosił obserwację dziewięciu niezidentyfikowanych obiektów w pobliżu Góry Rainier w stanie Waszyngton. Pod koniec czerwca prasa nagłośniła tę historię, a kraj zalała fala doniesień o niezidentyfikowanych obiektach latających. Do incydentu w West Rindge doszło w samym środku tego ogólnokrajowego poruszenia.
Udostępnienie ponad stu stron nowych akt dotyczących UAP (niezidentyfikowanych zjawisk anomalnych) zostało przeprowadzone przez Pentagon 8 maja 2026 roku w ramach inicjatywy PURSUE (Presidential Unsealing and Reporting System for UAP Encounters), którą prezydent Donald Trump nakazał w lutym 2026 roku. Według danych NHPR bostońska filia FBI zamierzała zniszczyć próbki do 15 sierpnia 1947 roku, o ile nie nadeszłyby inne polecenia. W odpowiedzi na zapytanie redakcji w 2026 roku FBI stwierdziło, że nie zdołało odnaleźć odpowiednich zapisów dotyczących dalszych losów znaleziska.
Współcześni eksperci, z którymi skontaktowało się NHPR, przedstawili zróżnicowane opinie. Profesor nauk planetarnych Richard Binzel z MIT zauważył, że opisane właściwości odłamków nie pasują do meteorytów – te nie lądują gorące i nie wywołują pożarów. Z kolei inni badacze uznali za mało prawdopodobne, by fragmenty pochodziły z rakiet, biorąc pod uwagę odległość od poligonu White Sands, wynoszącą ponad trzy tysiące kilometrów. Dyrektor regionalny MUFON (Mutual UFO Network) Michael Panicello podkreślił, że dokumenty są ciekawe, lecz nie przynoszą rozstrzygającej odpowiedzi na pytanie o pochodzenie szczątków. Przyznał on, że sytuacja jest skomplikowana: trudno o jednoznaczny wniosek o pozaziemskim pochodzeniu, gdy nie można wykluczyć obiektów wykonanych ludzką ręką.
Tym samym, zgodnie z odtajnionymi materiałami, pochodzenie żeliwnych fragmentów pochodzących z pustego cylindra o średnicy około 20 cm pozostaje niewyjaśnione po blisko osiemdziesięciu latach.
