Na bagnach Langholm w południowej Szkocji ponad dziesięć lat temu samica błotniaka łąkowego o imieniu Sorrel została obrączkowana i wyposażona w nadajnik satelitarny. Od tego czasu nie tylko przeżyła – nadal się rozmnaża, pokonuje ogromne odległości i dostarcza cennych danych naukowcom.
Większość jej pobratymców zginęła lub zaginęła w tym czasie, jak pokazują dane Natural England. Sorrel natomiast z powodzeniem odchowała co najmniej czternaście piskląt i przez kilka sezonów z rzędu wracała do rozrodu. Jej trasa wiodła przez mokradła, lasy, wybrzeża, wyspy, a nawet przekroczyła Morze Irlandzkie.
Błotniaki łąkowe (Circus cyaneus) znajdują się na czerwonej liście Wielkiej Brytanii z powodu gwałtownego spadku liczebności. Główne przyczyny to prześladowanie przez człowieka, utrata siedlisk, niedobór pożywienia i surowe warunki pogodowe. Każdy ocalały samiec lub samica zdolna do rozrodu nabiera szczególnego znaczenia dla gatunku zagrożonego wyginięciem.
Sorrel demonstruje, jak ważna jest sieć bezpiecznych, powiązanych ze sobą terytoriów. Nie jest przywiązana do jednego miejsca: wykorzystuje różne obszary do gniazdowania, zimowania i tymczasowych postojów. Długoterminowa obserwacja satelitarna pozwoliła prześledzić sezonowe wzorce, które w inny sposób pozostałyby ukryte.
Za jej przemieszczaniem śledzą ornitolodzy, wolontariusze, właściciele ziemscy i lokalne społeczności w całej Wielkiej Brytanii i Irlandii. Taka współpraca pomaga zrozumieć, gdzie ptaki są najbardziej narażone, i podejmować działania ochronne. Historia Sorrel już zainspirowała wielu do udziału w projektach ochrony ptaków drapieżnych.
Jej ostatni lęg został niedawno obrączkowany, a nadajnik nadal działa. Dzięki takim długowiecznym osobnikom naukowcy zdobywają wgląd w to, jak dokładnie błotniaki łąkowe wykorzystują krajobraz w różnych sezonach i latach.
Długoterminowy monitoring poszczególnych osobników pozwala lepiej planować działania ochronne dla całych populacji.
