Op 12 september vond in San Francisco misschien wel de meest eerlijke groepstherapie van het jaar plaats: meer dan honderd mensen kwamen naar de Stille Oceaan om er gewoon eens lekker tegenaan te schreeuwen.
Het evenement heette Guttural Scream at the Sea — ongeveer "Gutturale schreeuw naar de zee". Het werd georganiseerd door de lokale bewoonster Danielle Egan, die besloot dat een mens soms in plaats van lange gesprekken de oceaan nodig heeft en de mogelijkheid om eens flink te schreeuwen.
Het programma was bijna professioneel georganiseerd: eerst een opwarming van de stembanden, daarna een schreeuwwedstrijd, waarbij het volume, de duur en de stijl werden beoordeeld, daarna oefenschreeuwen en tot slot één grote collectieve schreeuw naar de Stille Oceaan.
De organisatoren hadden de redenen voor deelname ook al van tevoren opgesomd: hoge huurprijzen, kunstmatige intelligentie, woede en simpelweg het feit dat "schreeuwen fijn is".
De grote ster werd Olivia Guglielmotto. Haar schreeuw bereikte 121,9 decibel — dat is ongeveer het niveau van een zeer luid rockconcert en al een volume waarbij de oren beginnen te protesteren.
Voor haar overwinning kreeg Olivia een volkomen logische prijs — een kleine megafoon. Blijkbaar zodat de mensen om haar heen de volgende keer zeker niets missen.
De tweede plaats was voor Kiana van Houten: zij hield het 6,78 seconden vol en produceerde 114,3 decibel.
Maar het hoogtepunt was niet de wedstrijd. Aan het einde keerden meer dan honderd mensen zich tegelijk naar de oceaan en schreeuwden alles wat zich had opgehoopt in één keer uit.
En daarna kregen de deelnemers het advies om tot rust te komen en wat vers fruit te eten.
Met andere woorden, de ideale San Francisco-antistress ziet er zo uit:
stem opgewarmd → tegen de Stille Oceaan geschreeuwd → een stuk fruit gegeten → naar huis gegaan.
En weet je… vergeleken met moderne methoden om stress te bestrijden is deze tenminste verdacht begrijpelijk. 😄
