In Montreal hebben de Italianen eindelijk de vicieuze cirkel doorbroken. Na zilver en twee keer brons in de gemengde ploegentijdrit stonden ze voor het eerst in de geschiedenis van de discipline, die in 2019 jaar verscheen, op de hoogste trede van het podium. Een tijd van 51:32,28 — en acht seconden voorsprong op Frankrijk, negentien op Zwitserland. Een overwinning die geen toeval lijkt, maar het resultaat van lang, nauwgezet werk.
De Italiaanse ploeg werd niet samengesteld volgens het principe 'wie in vorm is', maar volgens het principe 'wie al alles heeft meegemaakt'. Filippo Ganna na zijn nederlaag tegen Remco Evenepoel in de individuele tijdrit, de 34-jarige Elisa Longo Borghini, die tot dan toe nooit goud had gewonnen op wereldkampioenschappen, en Monica Trinca Colonel, die nog maar kort geleden als opticien werkte. Drie mannen en drie vrouwen, wier gezamenlijke ervaring zwaarder woog dan de rauwe snelheid van de jonge rivalen.
De Zwitsers golden als de grote favorieten, maar Stefan Küng reed al meteen een lekke band — en zo bleef de ploeg verstoken van een van de sterkste tijdrijders. Australië, tweevoudig kampioen, finishte als vierde. Frankrijk pakte, net als in de voorgaande jaren, zilver, maar opnieuw ontbrak het aan een paar seconden. Italië daarentegen leidde vanaf het midden van het parcours en gaf de voorsprong niet meer weg.
De gemengde estafette is niet zomaar de som van twee wedstrijden. Het is wanneer de mannen het tempo bepalen en de vrouwen het vasthouden, wanneer een zwakke schakel in welke helft van de ploeg dan ook alles kan kosten. Hier zijn tactiek en psychologie belangrijker dan pure kracht: je moet je krachten nauwkeurig doseren over 20,3 km mannen- en evenveel vrouwenwedstrijd, niet te vroeg opbranden in de eerste kilometers en niet instorten op de laatste klim.
Stel je een orkest voor waarin elke musicus zijn partij uit het hoofd kent, maar de dirigent is niet één persoon, maar het hele team. Eén valse noot — en de hele symfonie stort in. Italië speelde zonder één valse noot, hoewel Ganna vlak voor de start zelfs nog snel een helm moest lenen van een ploeggenoot bij Ineos.
Deze overwinning toont aan dat in het wielrennen, waar steeds vaker op jeugd en data wordt ingezet, rijpheid en het vermogen om samen te werken nog altijd worden gewaardeerd. Voor het Italiaanse wielrennen is dit niet zomaar een regenboogtrui — het is een signaal dat het systematische werk aan de ploegdisciplines eindelijk vruchten begint af te werpen.
