De muziekweek bracht niet één gemeenschappelijk motief, maar een complete partituur: herinnering, innerlijk licht, de hartslag van het leven, beweging en de kracht van aanwezigheid.
Vijf nieuwe releases klinken totaal verschillend, maar elk beantwoordt één vraag:
Wat helpt een mens om zich weer levend te voelen?
Eerste noot. Het onzichtbare wordt hoorbaar
Op 12 augustus werd het eerste postume album met nieuwe muziek van Jon Hassell aangekondigd — Music Is Invisible (Pentimento Volume Three). Het verschijnt op 2 oktober en voltooit de trilogie, die begon met de albums Listening to Pictures en Seeing Through Sound.
De vier composities zijn gebaseerd op de opname van Hassells laatste concert, dat plaatsvond op 23 mei 2015 in de Londense kerk St John at Hackney. Die avond trad hij op samen met Rick Cox en John von Seggern.
Later heeft Geoff Rona het materiaal opnieuw geredigeerd en gemixt, waardoor de documentaire-opname van het optreden meer werd dan een traditioneel livealbum.
Het woord pentimento komt uit de schilderkunst. Zo noemt men een oorspronkelijke afbeelding die na verloop van tijd weer door latere verflagen heen begint te schemeren. Hassell paste dit principe toe op muziek: vroegere thema's keren veranderd terug, alsof het geheugen steeds nieuwe vormen blijft creëren.
Deze noot klinkt als een aanwezigheid die niet verdwijnt met de persoon zelf. Het blijft in de door hem gecreëerde ruimte en blijft zich ontvouwen in de tijd.
Tweede noot. Licht ontstaat in de diepte
Op 14 augustus verscheen het vierde album van L'Rain — fata morgana.
L'Rain is het experimentele project van de Brooklynse componiste, producer en multi-instrumentaliste Taja Cheek. Samen met vaste medewerkers Ben Chapoto-Katz en Andrew Lappin creëerde ze dertien composities waarin gospel, dansritmes, noiserock, cassettemixen en elektronische klanklandschappen samenkomen.
Centraal op het album staat de vraag:
Hoe te groeien in een wereld die niet is gemaakt voor jouw bloei?
Het antwoord komt via twee natuurlijke beelden. De eerste is de roos van Jericho, die langdurige uitdroging kan overleven en weer tot leven komt bij de aanwezigheid van vocht. De tweede zijn de bioluminescente bewoners van de oceaandiepte, die hun eigen licht creëren op plekken waar zonnestralen niet doordringen.
Twee manieren om onmogelijke omstandigheden te doorstaan: het leven vanbinnen behouden en zelf een bron van licht worden.
Deze noot herinnert eraan: soms verbergt de duisternis ons licht niet — ze onthult juist het vermogen om het van binnenuit te creëren.
Derde noot. De polsslag beweegt nog steeds
Op 14 augustus bracht Laura Veirs haar veertiende soloalbum Temple Songs uit.
Voor het eerst in haar carrière schreef, nam, arrangeerde, speelde en produceerde ze het hele album zelf. Het werk vond plaats in een kleine thuisstudio in Portland — met twee microfoons en een laptop. De enige gastmuzikant was saxofonist Filthy Lucre, die te horen is in de compositie Pulse.
Veirs zag af van overmatige studiopolijsting en liet in de muziek de adem, natuurlijke oneffenheden en het levendige ritme van de uitvoering behouden.
Pulse begint met zang en nylongitaar, en ontvouwt zich vervolgens tot een dichte klank van elektrische gitaar, drums en saxofoon. Het nummer is gewijd aan het vermogen om de hartslag van het leven te voelen en erop te vertrouwen dat zelfs te midden van chaos iets goeds onze kant op blijft komen.
Deze noot klinkt als stil bewijs: het leven hoeft niet luid te zijn om door te gaan. Zolang de polsslag klinkt — is de beweging niet gestopt.
Vierde noot. Dans brengt terug naar het lichaam
Op 14 augustus bracht het Zweedse duo Icona Pop het album Ritual uit. Tien composities spreken over vriendschap, moederschap, veranderingen, een gebroken hart en de terugkeer van vreugde.
Caroline Hjelt en Aino Jawo doorleefden een periode van persoonlijke veranderingen, moederschap en de terugkeer van Los Angeles naar Zweden. Ze moesten opnieuw bepalen wie ze waren geworden en welke richting hun muziek op moest.
Zo ontstond het idee van een ritueel — een kleine, herhalende handeling die helpt om de weg te vervolgen.
De dansvloer is hier geen plek om te ontsnappen aan de realiteit, maar een ruimte om jezelf te ontmoeten. Soms zijn stilte en rust nodig voor genezing. Maar dan komt er een moment om weer de wereld in te stappen, het lichaam te laten bewegen en het leven te omarmen, zelfs voordat het verstand alle antwoorden heeft gevonden.
Deze noot geeft het lichaam het recht om zich te verheugen. Dans wordt een manier om tegen het leven te zeggen:
