In Parijs worden bij veilinghuis Maurice Auction, in samenwerking met Kerry Taylor Auctions, meer dan 200 objecten uit het persoonlijke archief van Martin Margiela aangeboden — van schetsen uit 1984 tot ontwerpen uit 2008. Het is de eerste keer dat de ontwerper tijdens zijn leven direct betrokken is bij de verkoop van zijn archieven via een veilinghuis. Een tentoonstelling in Parijs van 4 tot 8 juli gaat vooraf aan de daadwerkelijke veiling op 9 juli. Een deel van de opbrengst wordt geschonken aan de strijd tegen aids.
Margiela trad in 2009 terug als creatief directeur van Maison Martin Margiela, waarmee hij officieel een einde maakte aan twee decennia aan het roer van het modehuis dat hij in 1988 samen met Jenny Meirens oprichtte. Na zijn vertrek kwam het merk in handen van de OTB Group en onder leiding van andere ontwerpers te staan, terwijl Margiela zelf zijn onafhankelijkheid en de zeggenschap over zijn naam behield.
De curatie van de tentoonstelling werd toevertrouwd aan kunstenaar en beeldhouwer Bob Verhelst, die een expositie creëerde die naadloos aansluit bij de esthetiek van Margiela — gepresenteerd tegen een decor van kale muren en ruïnes.
De catalogus bevat schetsen met handgeschreven aantekeningen, prototypes van kledingstukken die later een cultstatus zouden verwerven en diep persoonlijke artefacten. Daaronder bevinden zich een witte katoenen werkjas die de ontwerper dagelijks in zijn atelier droeg en die de sporen van zijn werk vertoont — verf, vlekken en slijtage; een witte telefoon uit de late jaren 80 met het eigen telefoonnummer van de ontwerper op de wijzerplaat; een paar Tabi-laarzen die na de tentoonstelling in het Palais Galliera in 1991 met graffiti werden beschilderd — prototypes van de iconische vorm die het symbool van het merk werd; en een model voor een sluiermasker, oorspronkelijk gebruikt tijdens shows om de identiteit van de modellen te verhullen, waarop nog steeds potloodaantekeningen zichtbaar zijn.
Een bijzonder aangrijpend onderdeel van de veiling is een capsulecollectie van zestig items: de garderobe van zijn overleden moeder, Léa Boucher, bestaande uit Hermès-stukken die Margiela voor haar ontwierp of selecteerde tijdens zijn aanstelling als creatief directeur voor de damescollecties van 1997 tot 2003. Deze selectie weerspiegelt Margiela's visie op luxe: ingetogen, functioneel, maar met een onberispelijke afwerking.
Margiela is de avant-gardist die zich altijd verzette tegen de personencultus door fotosessies, interviews en een slotgroet op de catwalk te weigeren. Zijn merk werd gebouwd op het principe van anonimiteit: vier witte stiksels in plaats van een logo, gezichtsloze modellen tijdens de shows en presentaties in verlaten metrostations of op bouwplaatsen. Nu opent hij vrijwillig de deuren van zijn archief — een persoonlijk museum van wat hij heeft doorleefd en gecreëerd. Dit is geen breuk met zijn principes, maar een logische evolutie ervan: als de objecten belangrijker zijn dan de maker, laat ze dan voortleven in andere handen. Misschien is het een teken van vermoeidheid door de anonimiteit, of juist de erkenning dat een nalatenschap getuigen nodig heeft.
De veiling sluit aan bij de huidige hunkering naar authenticiteit in een wereld waar archief-samenwerkingen en heruitgaven de commerciële norm zijn geworden. Hier wordt echter de oorspronkelijke geschiedenis van het creatieve proces verteld door middel van objecten met sporen van tijd, fouten en correcties. Het draait niet om de mythe van de schepper, maar om het scheppingsproces zelf. Een verhaal dat voorheen altijd achter gesloten deuren bleef.
