❓VRAAG:
Het is verleidelijk te geloven dat alles in onze wereld zo werkt. Toch stoort het me dat er een grens lijkt te zijn tussen de microwereld, waar deeltjes in superpositie kunnen bestaan, en de macrowereld, waar de wetten van de klassieke fysica gelden in plaats van de kwantumfysica.
Hoewel ik geen expert ben in de fysica, heb ik wel gehoord over decoherentie, en de 'sprongen' tussen takken van de werkelijkheid zijn niet helemaal duidelijk voor mij. Spreken deze sprongen niet de wet van behoud van energie tegen? Wetenschappers erkennen weliswaar het bestaan van multiversa, maar beweren stellig dat deze 'takken van de werkelijkheid' elkaar niet kruisen: de splitsing is immers onomkeerbaar. Rest ons dan alleen nog maar te geloven, zonder te begrijpen hoe het werkt? Uw concept helpt me in moeilijke momenten, maar soms bekruipen me toch de twijfels…
❗️ANTWOORD lee:
Ten eerste is er geen strikte scheiding tussen de macro- en microwereld; het gaat eerder om verschillende perspectieven. Kwantumfysica is net zozeer van toepassing in de macrowereld, alleen zijn hierbij triljoenen gelijktijdige opties betrokken die de wetenschap technisch nog niet kan berekenen, simpelweg omdat de benodigde apparatuur ontbreekt.
Ten tweede ontbreekt het de moderne wetenschap aan een fundamenteel begrip van tijd en ruimte. Er worden slechts de gevolgen van hun manifestatie beschreven, wat leidt tot uiteenlopende interpretaties van wat 'takken van de werkelijkheid' precies inhouden. In een lineair begrip lijkt het alsof de tijd vanzelf ergens ver weg uit het niets stroomt, waarbij onderweg vertakkingen ontstaan. De werkelijke betekenis ligt echter totaal anders.
Tijd is Een Punt. Ruimte is geen leegte, maar een manier waarop verbindingen zich manifesteren; deze verbindingen 'draaien in het punt' als cycli, wat het gevoel van dynamiek in gebeurtenissen creëert. Dit alles kan vrij eenvoudig wiskundig worden aangetoond, zonder de Fysica tegen te spreken. Integendeel, het onthult juist hoe de FYSICA ONTSTAAT.
Met andere woorden, onze wetenschap is gebaseerd op het beschrijven van zichtbare, gemanifesteerde gebeurtenissen, maar kan vooralsnog niet verklaren waar de fysische wetten vandaan komen. Het gaat dus niet om 'gewoon geloven', maar om te kijken naar een eenvoudige logica: als er een wereld bestaat, moet er ook een bron zijn. En die bron kan niet worden gereduceerd tot 'er was gewoon een explosie en alles ontstond', want dat is niet meer dan een zoveelste religie in de trant van 'God wilde het en boetseerde de mens'.
Takken van de werkelijkheid bestaan niet als onafhankelijke verschijnselen. Het zijn discrete informatieve 'punten' die, zoals de wetenschap ongeveer begrijpt, voortkomen uit een 'kwantum onomkeerbare keuze'. Deze keuze is net zo onomkeerbaar als een geschreven woord, alleen kunnen woorden in elke gewenste volgorde van letters in onbeperkte hoeveelheden worden geschreven. In deze analogie zijn er 'letters' – de algemene informatiestructuur van Alles – en 'woorden' – de logica die deze letters combineert tot betekenissen, oftewel Universa.
Maar om geen nieuwe entiteiten te verzinnen, kunnen we het begin zien als Zijn en 'niet' – 0 en 1, waarbij 'niet' staat voor een aanname, oftewel een illusie. Als u de logica van 0 en 1 als een oneindige combinatie van 'goddelijke informatie' volgt, krijgt u een analogie met ons begrip van de digitale omgeving. Wij (mensen) verzinnen immers niets; we bouwen onze technologieën op basis van reeds bestaande patronen.
Verschillende universa zijn dus vergelijkbaar met het schakelen tussen verschillende programma's (vensters) op een computer. De logica van de ene verschilt van de andere, en daardoor ontstaat een 'andere tak van de werkelijkheid'. Dit is een sterke vereenvoudiging, maar de kern is dat onze fysica geleidelijk naar dit begrip toewerkt, anders blijft ze steken in de impasse waarin de huidige Theorie van Alles zich bevindt, die de wereld probeert te verklaren vanuit reeds bestaande 'verschillende krachten'.
