Roemeense brandweerlieden gingen voor hun werk naar Griekenland en kwamen terug met een nieuwe collega.
Alleen bleek die collega roodharig, snorrig en totaal niet bekend met veiligheidsvoorschriften te zijn.
Tijdens een van de patrouilles kwam er een kat naar de reddingswerkers toe. Zonder uitnodiging, zonder cv en, zo te zien, zonder ook maar het minste voornemen om weer weg te gaan.
De brandweerlieden gaven hem water en eten.
De kat begreep het allemaal goed.
Werk gevonden.
De nieuwe medewerker kreeg de naam Garfield, en al snel werd hij de onofficiële mascotte van het team.
De taken van Garfield zijn vooralsnog vrij vaag: in de buurt zijn, toezicht houden, eten aannemen en af en toe kijken alsof hij de hele operatie leidt.
Met het uniform is het ook nog even lastig.
Geen helm.
Geen portofoon.
Brandweertraining: nul.
Maar met de discipline zit het wel snor: hij komt zelf opdagen voor zijn dienst en verlaat zijn werkplek vrijwel niet.
Het sollicitatiegesprek zag er dus ongeveer zo uit:
— Heb je werkervaring?
— Miauw.
— Raak je niet in de war in extreme situaties?
— Miauw.
— Wanneer kun je beginnen?
De kat at al uit de kom.
Aangenomen.
Nu hebben de Roemeense brandweerlieden in Griekenland hun eigen Garfield — een specialist in morele steun, lunchcontrole en het creëren van een goede sfeer.
Soms wordt de beste medewerker inderdaad niet via een advertentie gevonden.
Hij komt gewoon op een dag zelf langs. 😄
