🎬 De hond Onyx vond een gezin dankzij vijf uur vertraging — en wordt nu de ster van een kerstfilm
Het verhaal van Onyx klinkt alsof een scenarioschrijver van een kerstfilm het vooraf heeft bedacht.
Zijn toekomstige baasje April Floyd durfde na de dood van haar hond lange tijd geen nieuw huisdier te nemen. Maar op een ochtend zei ze om de een of andere reden tegen haar man: ‘Ik ruik een puppy’ — hoewel er helemaal geen puppy in de buurt was.
Later belandden de echtgenoten toevallig op een hondenfestival, en daarna besloten ze volkomen spontaan om bij een asiel langs te gaan.
En juist daar viel alles letterlijk tot op de minuut samen.
Het vorige gezin van Onyx zou naar de Humane Society komen om negen uur ’s ochtends, maar door een paar vertragingen kwam het pas rond twee uur ’s middags aan.
Op hetzelfde moment stonden April en haar man Eddie op de parkeerplaats en zagen hoe het gezin de hond die een nieuw thuis zocht bracht.
En toen bleek nog een andere toevalligheid: Onyx was een goldendoodle — precies zo’n hond waarvan April ooit had gezegd dat ze er wel een zou willen hebben.
Onyx sprong vrijwel meteen in haar armen.
Later beschreef April dit verhaal heel treffend: de vroegere baasjes kwamen vijf uur te laat voor de ene afspraak, maar precies op tijd voor de andere.
Mettertijd werd Onyx voor haar meer dan alleen een huisdier. Hij werd opgeleid als assistentiehond en bleef aan haar zijde in zeer moeilijke periodes van haar leven.
En nu heeft dit verhaal een bijna perfect cinematografisch einde gekregen.
Onyx wordt de belangrijkste viervoetige held van een familiale kerstfilm Wishbone Christmas, die April zelf schrijft en produceert, en die Eddie regisseert.
Volgens het verhaal blijft de hond per ongeluk alleen achter tijdens de kerstbezorging van de kerstman en gaat hij op reis naar huis. De film gaat over familie, verlies, ergens bij horen en een tweede kans.
Met andere woorden: ooit vond Onyx volkomen toevallig zijn thuis.
En nu speelt hij de hond die in de film de weg naar huis zoekt.
Als zo’n verhaal speciaal voor een kerstfilm was bedacht, zouden we ongetwijfeld zeggen:
‘Nu is het wel duidelijk, de scenarioschrijvers doen te hard hun best om tranen te laten vloeien.’
Maar nee.
Deze keer schreef het leven zelf eerst het scenario.
