Papa Leo XIV'ın uçağı, 25 Eylül 2026 tarihinde Paris Orly Havalimanı'na iniş yaptı. Kendisini Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron karşıladı ve Fransa genelinde yedi dakika boyunca kilise çanları çalındı. Aynı gün, pontif, devlet başkanıyla bir görüşme için Élysée Sarayı'na, ardından da UNESCO genel merkezine geçti. Burada, 40 yılı aşkın bir sürenin ardından ilk kez yapay zeka, gençlik, barış ve dinlerarası diyalog üzerine bir konuşma yaptı.
Macron dönemindeki ilk tam teşekküllü apostolik ziyaret olan bu seyahat, yapay zekaya yönelik artan endişeler ortamında gerçekleşiyor. Tarihteki ilk Amerikalı papa olan Leo XIV, göreve başladığı üçüncü günden bu yana bu konuyu merkeze almış durumda. Mayıs ayında yayınladığı Magnifica Humanitas ansiklopedik mektubunda, teknolojiyi düzenlemek için küresel kurallar çağrısında bulundu. Fransa'ya gelmeden önceki gün Papalık Bilimler Akademisi ile yaptığı toplantıda, siber silahlar, otonom sistemler ve muazzam kaynak tüketimi gibi tehditler konusunda bir kez daha uyarıda bulundu. UNESCO'da ise, halihazırda 70'ten fazla ülke tarafından kullanılan 2021 yapay zeka etiği tavsiyesini temel alıyor.
Leo XIV'ın kamuoyundaki imajı, teknolojik ilerlemenin üzerinde insan onurunu konumlandıran bir ses olarak öne çıkıyor. Belgelenmiş pozisyonu bu tutarlılığı teyit ediyor: yapay zekayı dezenformasyon, manipülasyon ve 'kıyamet' riski nedeniyle eleştirirken, sıkı kontrol altında iyilik potansiyelini de vurguluyor. Önceki papaların aksine, genel çağrılarla yetinmeyip, barış ve çevreye yönelik somut risklere işaret ederek uluslararası normlar talep ediyor.
Macron ile yapılan görüşme ve UNESCO'daki konuşma, pontife hem istismar skandallarının ardından Kilise'nin konumunu güçlendirme hem de teknolojik değişimler çağında Kutsal Makam'ı ahlaki bir hakem olarak konumlandırma fırsatı sunuyor. Yapay zeka alanında egemenlik ve Amerika Birleşik Devletleri ile Çin'den bağımsızlık mücadelesi veren Fransa, etik ve çok taraflılık konularında papada bir müttefik buluyor. Bu sadece diplomatik bir ziyaret değil; Kilise'nin bir zamanlar devletlerin ve şirketlerin yetki alanı olarak kabul edilen küresel tartışmalarda rolünü yeniden sahiplendiği bir stratejinin teyididir.
Yeni gemiler için tehlikeli kayaları aydınlatan eski bir deniz feneri gibi, Leo XIV UNESCO platformunu kullanarak bize hatırlatıyor: teknoloji insanlığa hizmet etmeli, tersi değil. Yapay zekanın çatışmaları ve verileri etkilediği bir dünyada, onun sesi, ulusal çıkarlara bağlı kalmadan etik ve siyaseti birleştirebilen az sayıdaki sesten biri haline geliyor.
