Ağustos 2026 yılında Berlin'de özel sarı zarf sıkıntısı baş gösterdi ve 9–10 Eylül'de olay medyaya yansıdı. Öyle haberler vardır ki, gerçeklikten daha iyi kurgulanamaz.
Berlin'de savcılık, bürokratik bir komedinin ayrı bir bölümüne layık bir sorunla karşılaştı:
hükümlüler var.
kararlar var.
hapishaneler var.
hapishanelerde yer de var.
Eksik olan tek bir şey vardı.
Zarflar.
Üstelik sıradan değil, özel resmî yazışmalar için kullanılan sarı zarflar. Hukuki geçerliliği olan tebligatlar tam da bu zarflarla gönderiliyor; kişinin cezasını çekmeye başlaması için ne zaman teslim olması gerektiğine dair bildirimler de dahil.
İşte tam bu noktada adalet sistemi bir süreliğine şöyle dedi:
— Şey... zarf olmadan onu hapse atamayız.
Şöyle bir konuşma hayal edilebilir:
— Karar kesinleşti mi?
— Evet.
— Kişi hapse girmeli mi?
— Evet.
— Yer var mı?
— Var.
— Öyleyse sorun ne?
— Yazı işleri.
Zarf sıkıntısı yüzünden yaklaşık 1500 mektubun gönderilmesi iki hafta geciktirilmek zorunda kaldı, ve bunların arasında hapis cezasının başlangıcına dair bildirimler de vardı.
Yani bir yerde kişi pekâlâ evinde oturup şöyle düşünüyor olabilirdi:
«Eh, ne yapalım… devlet nerede olduğumu biliyor.»
Ve devlet biliyordu.
Sadece devlet bir zarf arıyordu.
Bu sırada hapishanelerdeki bazı yerlerin boş kalması ise özellikle güzel görünüyor.
Hapishane:
— Biz hazırız.
Savcılık:
— Biz de.
Hükümlü:
— Ben de aslında anladım.
Sarı zarf:
— Ama ben yokum işte.
Bunun nedeni yalnızca bayağı bir kırtasiye malzemesi eksikliği değildi: resmî gönderiler sistemi yeni zarf biçimlerine geçiyordu ve stok yetersiz kalmıştı.
Sonradan sevkiyat yine de geldi ve iş devam etti.
Ama hikâyenin kendisi zaten güzel.
Çünkü biz bir insanın özgürlüğüne hâkimlerin, avukatların ve yasaların karar verdiğini düşünmeye alışkınız.
Oysa ortaya çıktı ki bazen bir insanla hapishane arasında son bir savunucu durur:
birkaç sent değerinde sarı bir zarf. 😄
Ve eğer bir gün biri şöyle derse:
«Tek bir insan hiçbir şeye karar veremez»,
şöyle yanıt verilebilir:
— Belki. Ama tek bir zarf — hem de nasıl.
