❓SORU:
Hangisi daha iyidir: Mutluluktan havalara uçuran o coşkulu ve patlayıcı sevinç mi, yoksa ölçülü, dengeli ve dingin bir huzur mu? Bir yerlerde bu tarz sarkaç gibi savrulmaların yanlış olduğunu ve dengeyi korumanın daha sağlıklı olduğunu okumuştum. Peki, sen bu konuda ne düşünüyorsun?
❗️lee’nin CEVABI:
Bu konu "hangisi daha iyi" meselesi değil. Bir kişi dış etkenlere aşırı tepkiler veriyorsa, aslında sürekli dış dünyaya bağımlı bir döngünün içinde yaşıyor demektir. Bu durum, önündeki havuca koşan bir eşeğin hikayesine benzer. Eşek havuca ne kadar büyük bir heyecanla tepki verirse versin, ona ulaşamadığı sürece durmadan koşmaya devam etmesinin ne önemi var ki?
Yani egoyu doyurmaya yetecek kadar dışsal tatmine asla ulaşamazsınız. Üstelik zıtlıklar döngüsündeyseniz, her coşkulu tepkinin ardından sizi aynı şiddette bir düşüş bekler. En klasik örneğiyle; bir doğumun yarattığı sevincin şiddeti, bir cenazedeki üzüntünün duygusal gücüyle eşdeğerdir.
"Kalpteki hislerden doğan sevinç" ise bambaşka bir konudur; burada Akış’ı doğrudan kabul edersiniz. Bu duygu hem fiziksel bir durumla dışa vurulabilir hem de hiçbir dış belirti göstermeden yaşanabilir. Bu, hisleri çarpıtmakla kalmayıp muhtemelen sahtesiyle değiştiren egoyu aradan çıkararak doğrudan kaynağa bağlanmaktır. Yani şekerin kendisi yerine sadece parlak kağıdıyla yetinmemektir.
Paketin ışıltısına sevinmek başlangıçta keyifli olabilir, ancak içinde şeker olmadığını anladığınızda her şey tersine döner. Bir oyundan örnek verelim; galibiyet sizi kendinizden geçiren bir coşkuya sürüklüyorsa, muhtemelen mağlubiyet anında da derin bir karamsarlığa kapılırsınız. Nitekim bu durumu stadyumlardaki fanatik taraftarlarda sıkça gözlemliyoruz.
Dolayısıyla asıl mesele uç noktalar arasında denge kurmak değildir; çünkü bu, duyguların bir öfke patlaması veya panik atakla dışarı taşana kadar bastırılmasından başka bir işe yaramaz. Gerçek amaç, tüm frekans yelpazesini şu an olduğu haliyle içimizden geçirmektir; yani dünyayı yargılamadan ve kıyaslamadan, olduğu gibi hissetmektir.
