Międzynarodowy zespół astronomów pod kierownictwem Hanny Jubler z Instytutu Fizyki Pozaziemskiej im. Maxa Plancka odkrył trzy aktywnie akreujące supermasywne czarne dziury w jednej galaktyce.
Galaktyka J0148-4214 znajduje się ponad 12,5 mld lat świetlnych od Ziemi. Jej światło podróżowało do nas około 12,5 mld lat, dlatego widzimy ten obiekt takim, jakim był mniej więcej 1,2 mld lat po Wielkim Wybuchu.
Badacze zmierzyli przesunięcie ku czerwieni z = 5,02 i wykorzystali dane z Kosmicznego Teleskopu Jamesa Webba. To pierwszy dowód na istnienie trzech aktywnych czarnych dziur w jednej galaktyce w tak odległym Wszechświecie.
Dwie czarne dziury znajdują się blisko centrum galaktyki i dzieli je rzutowana odległość zaledwie 620 lat świetlnych. Trzecia znajduje się w zewnętrznym obszarze, około 5500 lat świetlnych od centrum.
Masy obiektów szacuje się na około 80 mln, 600 tys. i 2 mln mas Słońca. Galaktyka ma łączną masę gwiazdową około 1,3 mld mas Słońca, a czarne dziury stanowią znaczną jej część.
Jedna z mniej masywnych dziur akreuje materię szczególnie intensywnie i być może przekracza granicę Eddingtona. Dwie centralne, według szacunków, mogą się połączyć w ciągu kilkuset milionów lat.
Odkrycie dostarcza nowych danych o tym, jak masywne czarne dziury rosły i oddziaływały we wczesnym Wszechświecie. Jak dokładnie takie złożone układy formowały się tak szybko po Wielkim Wybuchu?
Wyniki opublikowano w czasopiśmie Astronomy & Astrophysics. Podkreślają one rolę łączeń w wzroście czarnych dziur w młodych epokach kosmosu.
