W finale męskiego turnieju drużynowego w tenisie stołowym na Igrzyskach Azjatyckich w Aichi-Nagoya w 2026 roku Japonia pokonała Chiny wynikiem 3:2. To pierwsze zwycięstwo Japończyków w tej dyscyplinie od 1966 roku — dokładnie sześć dekad temu.
Mecz rozgrywał się w napiętej atmosferze domowej hali Sky Hall Toyota. Chiny, dziesięciokrotny mistrz z rzędu, prowadziły 2:1 po pierwszych trzech spotkaniach. Jednak Tomokazu Harimoto odwrócił losy: wygrał z Wen Ruibo 3:1, a następnie w kluczowym czwartym pojedynku rozgromił światowego numer jeden Wang Chuqina 3:0. Decydujący piąty mecz przypadł 19-letniemu Sora Matsushimie, który pokonał Wen Ruibo 3:1.
Dla Harimoto, który zadebiutował na poziomie seniorskim w wieku 12 lat, to zwycięstwo stało się osobistym triumfem. „Czekałem na ten moment ponad dziesięć lat” — przyznał po meczu. Drużyna Japonii, zajmująca drugie miejsce w światowym rankingu, pokazała nie tylko technikę, ale i odporność psychiczną: zawodnicy zdołali odrobić stratę jednego meczu.
Chiny dominowały w męskim tenisie drużynowym od 1994 roku, wygrywając osiem turniejów z rzędu. Japończycy zaś ostatni raz zdobyli złoto w Bangkoku w 1966 roku. Zwycięstwo w 2026 roku stało się nie tylko rewanżem, lecz sygnałem stopniowego przesunięcia sił w azjatyckim tenisie stołowym, gdzie Japonia inwestuje w młode talenty i nowoczesne metody przygotowania.
Analogia jest tu prosta: jak w szachach, gdzie jeden precyzyjny ruch zmienia całą partię, tak i tutaj — dwa mecze Harimoto stały się tym właśnie przełomowym momentem, który sprawił, że chińska maszyna się zachwiała. Domowe trybuny dodały ładunek emocjonalny, którego brakowało w poprzednich porażkach.
To zwycięstwo rodzi pytanie o przyszłość dyscypliny: czy Japonia zdoła ugruntować sukces na Olimpiadzie w 2028 roku, czy Chiny odzyskają swoją zwyczajową przewagę? Dla azjatyckiego tenisa oznacza ono koniec ery bezwarunkowego przywództwa jednego kraju i początek bardziej konkurencyjnej epoki.
