Włoska marka Moschino w niedzielę, 21 czerwca 2026 roku, ogłosiła mianowanie Lorisa Messiny i Simone Rizzo dyrektorami kreatywnymi — zaledwie dwa dni po odejściu Adriana Appiolazy, który stał na czele domu mody przez równe dwa lata. Na instagramowym profilu brandu widnieje obecnie tylko jeden post — zdjęcie, na którym Simone trzyma Lorisa na barkach. Wszystko zaczyna się od nowej, czystej karty.
Duet zadebiutuje podczas Tygodnia Mody w Mediolanie we wrześniu 2026 roku. Jest to już druga drastyczna zmiana na stanowiskach kierowniczych w krótkim odstępie czasu, a tempo tych roszad wyraźnie sygnalizuje, że właściciel marki, koncern Aeffe SpA, nie szuka jedynie nowego nazwiska, lecz zupełnie innego wektora strategicznego.
Messina i Rizzo efektownie pożegnali się ze swoją marką Sunnei 20 września 2025 roku podczas mediolańskiego tygodnia mody — zamiast tradycyjnego pokazu zorganizowali teatralną aukcję we współpracy z domem Christie’s, na której licytowano samą markę (cena wywoławcza 6 mln „fashion dollars” wzrosła do 112 mln) oraz ich samych (95 mln). Przez jedenaście lat działalności stworzyli rozpoznawalny, niezależny label, znany z eksperymentów z krojem i grafiką, ironicznego podejścia do logotypów i materiałów, a także z modeli skaczących w tłum czy instalacji w opuszczonych basenach i pod wiaduktami. Ich przyjście do Moschino jawi się jako próba przywrócenia marce tej samej brawury i ducha eksperymentu, które niegdyś stanowiły o jej sile, a które w ostatnich latach uległy rozmyciu pod wpływem komercjalizacji.
Od października 2025 roku grupa Aeffe znajduje się w procesie restrukturyzacji finansowej („negotiated composition of business crisis”). W ciągu dziewięciu poprzedzających go miesięcy skonsolidowane przychody spadły o 25,4%, do poziomu około 155 mln euro, przy jednoczesnym zadłużeniu spółki wynoszącym blisko 115 mln euro. Szybkie odejście Appiolazy, zatrudnionego w styczniu 2024 roku, sugeruje, że jego wizja nie przyniosła spodziewanych rezultatów. Nowi dyrektorzy otrzymali zadanie wykreowania „nowoczesnej wizji artystycznej” oraz „unikalnego języka twórczego”, co podkreślił prezes wykonawczy Massimo Ferretti. Nie są to puste słowa: w obliczu znużenia konsumentów przesytem logotypów i poszukiwania przez nich albo ostrej ironii, albo sensownej nowości, Moschino potrzebuje radykalnego zwrotu właśnie w tym kierunku.
Decyzja ta wpisuje się w szersze zjawisko: w sektorze dóbr luksusowych rośnie zapotrzebowanie na założycieli niezależnych marek, których artystyczny głos ukształtował się poza korporacyjnymi strukturami. Pokolenie, które dyktuje dziś trendy, dorastało w oparciu o ironiczne i niekiedy prowokacyjne podejście reprezentowane przez Sunnei. Angażując ten konkretny duet, Moschino daje sygnał, że jest gotowe na dialog z grupą wiekową 25–35 lat, dla której luksus nie jest już definiowany wyłącznie przez cenę i rozpoznawalność znaczka. Jednocześnie jest to reakcja na zmęczenie zbyt „zachowawczymi” kolekcjami z ostatnich sezonów — od czasów ery Jeremy’ego Scotta, która zapewniła wprawdzie rekordowe zyski, ale doprowadziła do znacznego rozmycia estetycznego fundamentu marki.
Istnieje nadzieja, że ubrania od Moschino ponownie staną się czymś więcej niż produktem — staną się manifestem. Nie przygaszonym luksusem, lecz wyrazistym, a momentami zuchwałym elementem garderoby, pozwalającym się wyróżnić bez utraty poczucia humoru. Jest to szczególnie istotne obecnie, gdy konkurencja między brandami rozgrywa się albo na polu minimalizmu, albo skrajnego przeładowania detalami — czyli na biegunach, pomiędzy którymi brakuje autentycznej energii.
Moschino liczy na ocalenie DNA marki poprzez zmianę jej języka i intonację. W tym procesie poszukiwania równowagi drzemie zarówno główne ryzyko, jak i największa szansa firmy w kontekście jej obecnych problemów finansowych.
