W Gabinecie Owalnym, gdzie zwykle rozstrzyga się kwestie bezpieczeństwa narodowego i stosunków międzynarodowych, padały opowieści zdolne zmienić wyobrażenie ludzkości o jej miejscu we Wszechświecie. Prezydent USA Donald Trump w wywiadzie dla programu „60 Minutes” na antenie CBS opisał spotkania z pilotami Sił Powietrznych, do których dochodziło zarówno podczas jego pierwszej, jak i drugiej kadencji prezydenckiej. Ci ludzie to nie teoretycy ani miłośnicy sensacji. To doświadczeni lotnicy, pilotujący najdoskonalsze myśliwce, w tym F-22. Właśnie ich zeznania prezydent nazwał „bardzo dziwnymi”.
Piloci opowiadali o spotkaniach z obiektami, których nie da się wyjaśnić znanymi technologiami. Jeden z najbardziej wyrazistych epizodów: podczas lotu na F-22 obok nich przelatuje okrągły obiekt z prędkością trzykrotnie większą niż prędkość samego myśliwca. Żadnych śladów silników, żadnych widocznych oznak ciągu odrzutowego. Obiekt po prostu się pojawia, wyprzedza maszynę i znika. Trump podkreślił, że ci świadkowie to „naprawdę dobrzy, rzetelni ludzie”, których nie sposób podejrzewać o skłonność do teorii spiskowych. Mówili wprost: „Tak, coś tam się dzieje”.
W tym samym wywiadzie prezydent dotknął także głębszej warstwy tego tematu. Zapytano go o oświadczenia demaskatorów, którzy twierdzą, że istnieje tajny rządowy program badania niezidentyfikowanych obiektów — program tak zamknięty, że rzekomo jest ukryty nawet przed prezydentami. Trump odpowiedział, że po raz pierwszy słyszy o czymś podobnym i nie widział żadnych dowodów na jego istnienie. Te słowa zabrzmiały spokojnie, ale uwydatniły od dawna istniejącą przepaść między oficjalnymi kanałami informacji a zeznaniami, które od lat krążyły wewnątrz systemu.
Harvardski fizyk teoretyk Avi Loeb, stojący na czele Naukowej Rady Doradczej Białego Domu ds. UAP, potwierdził wiarygodność relacji pilotów. Sam z nimi rozmawiał i określił ich obserwacje jako „godne zaufania i zastanawiające”. Lotnicy korzystają z najlepszych przyrządów, przechodzą wymagające szkolenie i nie mają skłonności do halucynacji. Niemniej fizyka tych zdarzeń pozostaje zagadką. Obiekt poruszający się szybciej niż dźwięk i mający okrągły kształt powinien wytwarzać falę uderzeniową. Piloci jej jednak nie rejestrowali. Tarcie powietrza przy takich prędkościach powinno pozostawiać zauważalne ślady, ale i ich nie było. Wszystko to wskazuje na zasady ruchu, których współczesna nauka jeszcze nie opisuje.
Loeb wspomniał także o zeznaniach złożonych pod przysięgą przez Davida Gruscha oraz o niedawnych wypowiedziach Jaya Strattona na temat materialnych obiektów i całych aparatów, które rzekomo są przechowywane wewnątrz korporacji lub struktur rządowych. Sam naukowiec nie widział bezpośrednich dowodów takich znalezisk, ale podkreślił: jeśli istnieją, ich zbadanie w laboratorium mogłoby przynieść odpowiedzi szybciej niż obserwacje na niebie. „Zaprowadźcie mnie do najbliższego statku obcych” — powiedział, formułując stanowisko, w którym nie ma miejsca ani na zaprzeczanie, ani na ślepą wiarę.
Równolegle trwa proces ujawniania wcześniej zamkniętych materiałów. Znaczna część informacji pozostaje utajniona nie tyle z powodu natury obiektów, ile z powodu wykorzystania specjalnych czujników. Pojawienie się otwartych danych z nieutajnionych przyrządów powinno zmienić sytuację. W Ithace w stanie Nowy Jork, w miejscu dawnej rezydencji Carla Sagana, rozpoczyna się tworzenie obserwatorium nowego typu. Pasywny system radiolokacyjny będzie skanować niebo, a następnie kierować duży teleskop na obiekt budzący zainteresowanie. Pozwoli to uzyskiwać obrazy o wysokiej rozdzielczości i widma ujawniające skład substancji. W perspektywie podobne systemy planuje się rozmieszczać we współpracy z Pentagonem w regionach, gdzie najczęściej rejestruje się takie zjawiska.
Relacje pilotów usłyszane w Gabinecie Owalnym, słowa prezydenta o tajnym programie i praca naukowa, która rozwija się wokół tych faktów, składają się na jednolity obraz. To, co przez dziesięciolecia pozostawało na obrzeżach oficjalnej uwagi, stopniowo wychodzi na światło dzienne. Okrągłe obiekty, zdolne w mgnieniu oka wyprzedzać najszybsze myśliwce bez widocznych śladów silników, nie są już tylko opowieściami naocznych świadków. Stają się przedmiotem poważnego zainteresowania naukowego i państwowego. Historia, która zaczęła się od rozmów w ciszy gabinetu, przechodzi teraz w fazę systematycznych obserwacji i otwartej analizy.
