W samym centrum Manhattanu, gdzie beton i szkło dawno wyparły dziką przyrodę, para płomykówek z pięcioma pisklętami założyła gniazdo na wieży ciśnień. Był to pierwszy udokumentowany przypadek gniazdowania tego gatunku w czasach współczesnych na wyspie. Ptaki, których nocne krzyki przypominały rozpaczliwe nawoływania, szybko stały się lokalnymi gwiazdami: mieszkańcy Upper West Side gromadzili się wieczorami przy domu na Zachodniej 75 ulicy, aby zobaczyć, jak dorosłe sowy wracają ze zdobyczą.
Remont wieży pod koniec października omal nie zniszczył wszystkiego. Budowlańcy zdjęli dach, odsłaniając gniazdo, a prace kontynuowano wbrew nakazom. Oburzenie mieszkańców, ornitologów i polityków doprowadziło do interwencji policji stanowej i Departamentu Ochrony Środowiska. Dochodzenie wykazało naruszenie przepisów o ochronie ptaków wędrownych, a ekipom budowlanym nakazano wstrzymanie prac.
Zamiast zniszczonego schronienia specjaliści zainstalowali specjalną skrzynkę lęgową pod nadzorem urzędu. Według danych na 2 listopada ptaki zostały zinwentaryzowane i skutecznie się przeniosły: nie gniazdują już na starej wieży, ale pozostają w okolicy i nadal polują. Potwierdza to, że alternatywne schronienie zadziałało.
Przypadek płomykówek ilustruje, jak urbanizacja zmienia nawyki zwierząt. Płomykówka zwyczajna (Tyto alba) zwykle osiedla się w stodołach i dziuplach, ale w metropolii znalazła odpowiednik w budowli inżynierskiej. Adaptacja stała się możliwa dzięki szybkiej reakcji ludzi: monitoringowi, czasowemu zakazowi prac i instalacji nowego schronienia. Takie działania pokazują, że nawet w gęstej zabudowie można zachować bioróżnorodność, jeśli uwzględni się potrzeby dzikich sąsiadów.
Historia podkreśla kruchość takich znalezisk. W pierwszych tygodniach po incydencie pisklęta przeszły stres, ale przeżyły i rozproszyły się po okolicy. Ornitolodzy kontynuują obserwacje, aby dowiedzieć się, czy dorosłe ptaki wrócą w następnym sezonie. W mieście, gdzie szczury i myszy są zwykłą zdobyczą, płomykówki pełnią pożyteczną rolę naturalnych regulatorów.
Kiedy człowiek szanuje przestrzeń przyrody i proponuje jej alternatywę, nawet rzadkie gatunki znajdują sposób, by pozostać w pobliżu.
