We wrześniu 2026 roku naukowcy z Uniwersytetu w Tybindze opublikowali wyniki eksperymentu, który niespodziewanie dokładnie trafił w temat bliski miłośnikom przyrody: ludziom rzeczywiście bardziej podobają się wysokie i skomplikowane ptasie trele.
W badaniu 84 ochotnicy wysłuchali nagrań głosów 123 gatunków europejskich ptaków i ocenili ich atrakcyjność w pięciostopniowej skali. Liderem został kos zwyczajny (Turdus merula) ze średnią oceną 4,52. Jego bogata, fletowa pieśń łączy wysokie dźwięki, wąskie pasmo częstotliwości i mnóstwo rozmaitych elementów. Na ostatnich miejscach znalazły się płomykówka (Tyto alba) i inne gatunki o głośnych, niskich i prostych okrzykach.
Analiza cech akustycznych wykazała wyraźną prawidłowość. Uczestnicy przedkładali ciche, wysokie i stosunkowo skomplikowane wokalizacje. Im więcej elementów i wariacji zawierała pieśń, tym wyżej ją oceniano. Przy tym poziom wiedzy o ptakach nie wpływał na wynik: nawet ci, którzy nie potrafili odróżnić kosa od zięby, wybierali te same trele.
To zbieżne z wcześniejszymi danymi, że ludzie i same zwierzęta często zgadzają się w ocenie sygnałów godowych. W marcowym badaniu opublikowanym w Science ponad cztery tysiące uczestników z różnych krajów częściej wybierało te same „ozdobne” trele i kliki, które preferują same ptaki, żaby i owady. Takie zbieżności wskazują na głębokie, być może ewolucyjne korzenie naszych upodobań.
Dla miast i parków wnioski z badania mają praktyczne znaczenie. Planujący mogą brać pod uwagę, które gatunki ptaków tworzą najprzyjemniejsze tło dźwiękowe, a obrońcy przyrody — promować właśnie ptaki śpiewające jako symbole ochrony bioróżnorodności. Gdy słyszymy skomplikowaną trelę, być może reagujemy na sygnał zdrowego, bezpiecznego środowiska, do którego instynktownie dążymy.
Słuchając ptaków, warto zwracać uwagę nie tylko na głośność, lecz także na bogactwo melodii — to pomaga lepiej cenić i chronić tych, których głosy nas uspokajają.
