Badanie Uniwersytetu w São Paulo w Brazylii, opublikowane w listopadzie 2026 roku w czasopiśmie Animal Behaviour, wykazało, że koty domowe wykorzystują miauczenie jako celowy sygnał kierowany do człowieka, aby uzyskać pomoc w rozwiązaniu problemu. W eksperymencie z 38 kotami, znanymi ze swojej gadatliwości przy jedzeniu, naukowcy stworzyli nierozwiązywalne zadanie — ulubiony przysmak w plastikowym pudełku z otworami, które zwierzęta mogły widzieć i wąchać, ale nie mogły otworzyć.
Gdy w pobliżu znajdował się właściciel, koty miauczały czterokrotnie częściej: badacze odnotowali 86 miauknięć wobec 20, gdy zwierzę pozostawało samo w pokoju. Analiza statystyczna potwierdziła, że prawdopodobieństwo miauczenia w obecności człowieka wzrastało ponad 16 razy. Co więcej, koty nie tylko wydawały dźwięki — często patrzyły prosto na człowieka, a niekiedy przenosiły wzrok między nim a pudełkiem, jakby wskazując, co dokładnie wymaga interwencji.
Pod nieobecność człowieka koty częściej stały nieruchomo i patrzyły na drzwi, prezentując inne zachowanie. Ta różnica wskazuje na „efekt publiczności”: miauczenie nasila się i jest kierowane właśnie wtedy, gdy istnieje potencjalny pomocnik. Badacze podkreślają, że sygnały były multimodalne — łączyły wokalizację z kontaktem wzrokowym, wzmacniając efekt komunikacyjny.
Dla właścicieli oznacza to, że miauczenie kota przy misce lub przy zamkniętych drzwiach nie jest przypadkową skargą, lecz świadomą próbą zwrócenia uwagi i osiągnięcia rezultatu. Koty, jak się okazało, rozróżniają, kiedy są „słuchane”, i dostosowują zachowanie do obecności człowieka. Takie obserwacje prowadzono w warunkach domowych, co czyni wnioski bardziej realistycznymi dla codziennego życia.
Wyniki wpisują się w rosnący zbiór danych o złożonej komunikacji kotów z ludźmi, w której miauczenie ewoluowało jako narzędzie interakcji, a nie jedynie wyraz emocji. Właściciele powinni uważniej podchodzić do takich sygnałów — często działają one skuteczniej, niż się wydaje.
