Tennis werd altijd beschouwd als een sport voor een welopgevoed publiek.
Stilte voor de opslag.
Respect voor de spelers.
Applaus na een mooie rally.
Maar sommige toeschouwers vonden dat dit allemaal te saai was.
Op toernooien begonnen mensen op te vallen die opzettelijk schreeuwen, fluiten of vreemde geluiden maken op het moment dat de speler de bal raakt.
De reden bleek prachtig in haar brutaliteit: weddenschappen.
Iemand zet geld in, bijvoorbeeld op een dubbele fout of een verloren rally — en zit dan op de tribune en denkt:
«Waarom zou ik alleen maar kijken? Ik kan ook een bijdrage leveren».
En op het meest cruciale moment:
— AAAAAA!
De speler mist.
Ergens op de tribune is één persoon heel stil blij met zijn 'analytische strategie'.
Zo ontstaat een nieuw niveau van sportweddenschappen:
eerst geld inzetten — daarna proberen persoonlijk invloed uit te oefenen op de uitslag.
Bijna alsof je aandelen van een bedrijf koopt en dan naar de concurrenten gaat en daar de elektriciteit uitschakelt.
De organisatoren van tennistoernooien zijn uiteraard helemaal niet blij met dergelijk gedrag. Opzettelijke inmenging in het spel kan leiden tot verwijdering van de toeschouwer uit het stadion.
Maar de situatie zelf klinkt volkomen absurd.
Vroeger kon een supporter zeggen:
— Ik voelde dat hij die game zou verliezen.
Nu blijkbaar:
— Ik voelde het niet alleen. Ik hielp. 🙈🎾
