10 september 2026 verscheen in het tijdschrift Current Biology een onderzoek naar een ongewone coproliet — gefossiliseerde uitwerpselen van ongeveer 66 miljoen jaar oud, gevonden in de Hell Creek-formatie in Montana. In een kleine coproliet van ongeveer 66 miljoen jaar oud (Hell Creek-formatie, Montana) vonden paleontologen een uitstekend bewaard gebleven veer, botten van een prehistorische watervogel uit de groep van de hesperornisachtigen en schubben van een pantsersteur (gar).
Het meest waarschijnlijke scenario: de vis werd opgegeten door een vogel, de vogel door een roofzuchtige dinosaurus (mogelijk een jonge Tyrannosaurus rex of Nanotyrannus), en vervolgens vonden wetenschappers dit alles na 66 miljoen jaar terug. Een van de onderzoekers vergeleek de vondst met een prehistorische ‘turducken’ — een gerecht waarbij een kip in een eend wordt gebraden en de eend in een kalkoen.
Dit is de eerste veer die ooit in een coproliet is gevonden, en een van de best bewaarde veren uit het Mesozoïcum. De vondst biedt een zeldzame blik op de voedselketen vlak voor de inslag van de asteroïde en helpt beter te begrijpen waarom sommige vogels de massa-extinctie overleefden en andere niet.
Het meest logische scenario ziet er zo uit:
de vis werd opgegeten door een vogel, de vogel werd opgegeten door een roofzuchtige dinosaurus, en 66 miljoen jaar later vonden paleontologen dit alles terug.
Daarom vergeleek een van de onderzoekers de vondst met een prehistorische ‘turducken’ — een gerecht waarbij een kip in een eend wordt gebraden en de eend in een kalkoen.
Alleen is de versie hier eenvoudiger:
vis in vogel in dinosaurus.
En dat alles belandde vervolgens in een coproliet.
De wetenschap weet echt te verrassen.
Waarom de vondst belangrijk is
Dit is de eerste bekende veer die ooit in een coproliet is gevonden.
Bovendien is ze zo goed bewaard gebleven dat ze een van de beste exemplaren van Mesozoïsche veren is die in een dergelijke context zijn aangetroffen.
De vondst biedt een zeldzame kans om letterlijk een blik te werpen op de voedselketen van het einde van het Krijt — vlak voor de massa-extinctie die door de inslag van een asteroïde werd veroorzaakt.
De onderzoekers vermoeden dat de coproliet toebehoorde aan een jonge grote roofzuchtige dinosaurus — mogelijk Tyrannosaurus rex of Nanotyrannus.
De ‘auteur’ met zekerheid vaststellen is voorlopig moeilijk, maar de samenstelling van de vondst zelf vertelt al heel veel.
De vogel die haar avondeten niet meer kon verteren
Bijzonder interessant is dat de vogel naar alle waarschijnlijkheid zelf nog maar net een vis had gegeten.
Met andere woorden: de dinosaurus kreeg niet zomaar een vogel.
Hij kreeg een vogel met garnituur.
En hier wordt de paleontologie plotseling gastronomie.
Maar achter de grap schuilt serieuze wetenschap: dergelijke vondsten helpen begrijpen wie wie opat, welke vogels naast dinosaurussen leefden en waarom sommige groepen de catastrofe van 66 miljoen jaar geleden wisten te overleven en andere verdwenen.
De wetenschap schrijft soms zelf betere grappen dan welke redacteur dan ook.
Soms klinkt de paleontologie alsof iemand expres een zo grappig mogelijk plot heeft bedacht.
Maar nee — dit is een echte vondst
Daarom bleek de piepkleine coproliet een echte tijdcapsule te zijn.
Er bleef niet zomaar eten in bewaard.
Maar een hele opeenvolging van gebeurtenissen:
vis → vogel → dinosaurus → paleontoloog.
Na 66 miljoen jaar sloot de keten zich eindelijk. 😄
