Hoe communiceren walvissen met elkaar? Hoe kunnen hun migratieroutes, die door de wateren van verschillende staten lopen, worden behouden? Op welke manier kunnen wetenschappelijke waarnemingen helpen om aanvaringen van dieren met schepen te voorkomen? Deze vragen staan op de agenda van de 26e Internationale Conferentie over de Biologie van Zeezoogdieren — SMM2026, die plaatsvindt van 19 tot 23 oktober in San Juan, Puerto Rico. Het verbindende thema is One Ocean, One Future: ‘Eén oceaan — één toekomst’.
De Society for Marine Mammalogy houdt haar tweejaarlijkse conferentie voor het eerst in Latijns-Amerika. Centraal tijdens de bijeenkomst staan de samenhang tussen het welzijn van zeezoogdieren en de gezondheid van ecosystemen, en internationale samenwerking die helpt om kennis om te zetten in natuurbeschermingsacties.
De oceaan horen: stemmen, liederen en communicatie
Een van de programmalijnen is gewijd aan akoestiek en communicatie: van de geluiden van tandwalvissen tot walvisliederen en hele onderwaterklanklandschappen. Afzonderlijke wetenschappelijke sessies behandelen het gedrag, de cultuur van dieren en de opbouw van hun sociale banden.
In de plenaire lezing van de evolutionair bioloog Laura May-Collado staat de vraag centraal hoe de verscheidenheid aan stemmen van tandwalvissen is ontstaan. Onderzoekers vergelijken de evolutionaire verwantschap van soorten, de kenmerken van hun omgeving en hun sociale leven, waarbij zij onder meer machine learning gebruiken om complexe geluidsrepertoires te vergelijken. Dat helpt te toetsen welke factoren de ontwikkeling van communicatie hebben beïnvloed en hoe dieren kunnen omgaan met het leven in een steeds lawaaiiger oceaan.
De wegen waarlangs het leven zich beweegt, behouden
In het voorlopige programma van 17–18 oktober is een seminar opgenomen over ‘blauwe corridors’ — migratieroutes die de voedsel-, voortplantings- en rustplaatsen van walvissen met elkaar verbinden. Zulke routes doorkruisen nationale grenzen en de volle zee, zodat hun bescherming afgestemde besluiten van meerdere landen vereist.
Tot de aangekondigde onderwerpen behoren het gebruik van satellietgegevens bij de planning van scheepvaart, het verminderen van de onbedoelde bijvangst van dieren in vistuig en het creëren van onderling verbonden beschermde zeegebieden.
Hier krijgt het idee van eenheid een praktische betekenis: de zorg voor het ene deel van de oceaan wordt voortgezet met de zorg voor het volgende — langs de hele route van het dier.
Een gevaarlijke ontmoeting voorkomen
Het programma omvat ook werksessies over het voorkomen van aanvaringen tussen walvissen en schepen en over het uitwisselen van gegevens in realtime om dat risico te verkleinen. Een ander onderwerp is het voorkomen dat grote walvissen verstrikt raken in vistuig en het organiseren van hulp.
In de beschrijving van het betreffende seminar zijn besprekingen voorzien over het volgen van getroffen dieren, het gebruik van drones, het opleiden van redders en het testen van vistuig dat het risico op verstrikking verkleint. Bijzondere aandacht gaat uit naar de samenwerking tussen wetenschappers, vissers, natuurbeschermingsorganisaties en lokale gemeenschappen.
Meer te weten komen over dieren die men moeilijk te zien krijgt
Hoe schat men de omvang van een populatie als haar vertegenwoordigers het grootste deel van de tijd onder water doorbrengen? Het programma presenteert satellietzenders, passieve akoestische waarnemingen, kunstmatige intelligentie en de analyse van omgevings-DNA — genetische sporen die organismen achterlaten.
Afzonderlijke sessies zijn gewijd aan de vraag hoe verschillende gegevensbronnen kunnen worden samengebracht en hoe met klimatologische variabiliteit rekening kan worden gehouden bij het beoordelen van de toestand van populaties.
Zulke instrumenten verruimen de mogelijkheden tot waarneming. Ze helpen onderzoekers losse ontmoetingen met dieren te verbinden tot een vollediger beeld van hun verplaatsingen en hun leven.
Kennis doorgeven aan de volgende generatie
De menselijke dimensie van de conferentie komt tot uiting in de plenaire lezing van Joanna Alfaro over het doorgeven van ervaring aan jonge specialisten in de bescherming van zeezoogdieren. Haar thema is continuïteit: hoe de wetenschappelijke gemeenschap de opgebouwde kennis, veldvaardigheden en ervaring in de omgang met mensen kan doorgeven aan hen die dit werk zullen voortzetten.
Daarin komt de diepte van de woorden tot uiting ‘Eén oceaan — één toekomst’. De bescherming van het mariene leven bestaat uit vele onderling samenhangende handelingen: een dier horen, zijn route begrijpen, tijdig een waarneming delen, een praktijk veranderen, een ander opleiden.
Voor GAYA ONE sluit deze bijeenkomst aan bij het idee van eenheid door deelname. Verschillende landen, wetenschappelijke scholen en generaties leveren elk hun unieke bijdrage aan de gemeenschappelijke zaak. Hun interactie opent mogelijkheden die verder reiken dan één laboratorium of één kust.
De oceaan verbindt kusten. De gezamenlijke zorg voor het leven verbindt mensen.
