Bij het woord 'miljonair' denken we meestal aan een succesvolle zakenman, een IT-ondernemer of de erfgenaam van een gigantisch imperium. Maar het verhaal van Ronald Read doorbreekt alle stereotypen. Ronald was geen financier, richtte geen start-ups op en verdiende geen topsalarissen. Hij werkte zijn hele leven als pompbediende en als conciërge in een winkel in het stadje Brattleboro, Vermont. Daarbij verdiende hij nooit meer dan $45.000 per jaar.
Toch werd zijn vermogen bij zijn overlijden in 2014 op 92-jarige leeftijd geschat op meer dan $8 miljoen. Hoe kreeg een eenvoudige arbeider het voor elkaar om zo'n fortuin te vergaren?
Geheim nr. 1: Extreme zuinigheid
Ronald Read was de verpersoonlijking van bescheidenheid. Hij liep niet te koop met zijn rijkdom, omdat hij simpelweg niet geïnteresseerd was in statusobjecten. Hij reed in een tweedehands auto, droeg zijn kleding totdat deze letterlijk uit elkaar viel en liet zijn haar knippen bij warenhuis JCPenney voor $15. Kortingsbonnen waren zijn beste vrienden en zijn favoriete plek om de krant te lezen was de lokale eettent. Hij gaf nauwelijks iets aan zichzelf uit, maar zette altijd een aanzienlijk deel van zijn bescheiden inkomen opzij.
Geheim nr. 2: De magie van samengestelde interest en 'blue chips'
Ronald was geen handelaar die de koersschommelingen probeerde te voorspellen. Hij begon al in de jaren zestig met beleggen en koos voor een eenvoudige maar feilloze strategie. Hij kocht aandelen van grote, betrouwbare bedrijven met een lange geschiedenis (de zogenaamde 'blue chips'), zoals Procter & Gamble, CVS, JPMorgan Chase en Berkshire Hathaway.
Zijn belangrijkste wapen was tijd. Ronald hield deze aandelen decennialang vast en herinvesteerde alle ontvangen dividenden door nieuwe aandelen te kopen. Dankzij het principe van samengestelde interest veranderden zijn kleine maandelijkse inlegbedragen in miljoenen.
Geheim nr. 3: IJzeren discipline en geduld
Ronald raakte niet in paniek tijdens beurscrashes. Hij verkocht zijn aandelen niet wanneer de economie in een crisis verkeerde. Hij zag beleggen niet als een manier om snel rijk te worden, maar als een langetermijnplan om zijn oude dag veilig te stellen en de samenleving te helpen. Zelfs na zijn pensionering in 1997 bleef hij werken en geld opzijzetten, simpelweg omdat hij van zijn werk hield en gewend was aan dit levensritme.
Een schokkende nalatenschap
Niemand in het kleine stadje vermoedde ook maar iets van de rijkdom van de bescheiden conciërge. Toen zijn testament werd voorgelezen, was iedereen met stomheid geslagen. Ronald liet geen geld na voor luxueuze monumenten of private stichtingen. Hij liet $4,8 miljoen na aan het plaatselijke Brattleboro Memorial Hospital voor de oprichting van een kinderfonds en schonk nog eens $1,2 miljoen aan de stadsbibliotheek, waar hij zelf erg van hield en die hij vaak bezocht. De rest verdeelde hij onder zijn familieleden en vrienden.
De belangrijkste les van Ronald Read
Het verhaal van Ronald bewijst dat je niet veel hoeft te verdienen om miljonair te worden. Het is veel belangrijker om minder uit te geven dan er binnenkomt, schulden te vermijden en het verschil structureel te beleggen. Rijkdom is niet de hoogte van je inkomen, maar wordt bepaald door je gewoonten en de tijd die je je geld geeft om voor je te laten werken.
