In 2025 werd op de zes grootste blockchains ten minste 457 miljard dollar aan potentieel belastbare crypto-activiteit geregistreerd - van handelswinsten tot betalingen en inkomsten uit staking. Volgens Chainalysis staat de VS bovenaan met 112,6 miljard, en Noord-Amerika en de EU samen overschreden 250 miljard. Het cijfer is indrukwekkend, maar het is slechts een ondergrens: de analyse houdt geen rekening met interne transacties van gecentraliseerde beurzen en vele andere netwerken.
Het grootste deel van deze activiteit blijft buiten het zicht van de belastingdiensten. Volgens het rapport dekken de CARF-regels, die in 2026 van kracht werden, slechts 14 procent van de stromen. De resterende 86 procent betreft handel op gedecentraliseerde beurzen, peer-to-peer-overboekingen, inkomsten uit mining en cryptobetalingen. Staten krijgen gegevens voornamelijk van gecentraliseerde platforms, terwijl zelfbeheerde wallets en DeFi volgens hun eigen regels blijven werken.
Voor individuele landen worden dergelijke volumes een aanzienlijk deel van de begroting. In Portugal is twee miljard dollar aan crypto-activiteit gelijk aan 201 procent van het begrotingstekort, en in Nigeria vormen 4,4 miljard meer dan 12 procent van alle overheidsinkomsten. Deze cijfers tonen aan hoezeer crypto al verweven is in de dagelijkse economie, vooral in landen met een instabiele nationale munt.
Voor de gewone gebruiker betekent dit een eenvoudig dilemma: zelf administratie bijhouden of risico lopen. Betalingen in stablecoins, die een aanzienlijk deel van het Amerikaanse bedrag uitmaakten, ontsnappen gemakkelijk aan automatische tracking. Iemand koopt koffie met USDT of ontvangt freelancebetalingen in crypto - en deze transacties komen niet automatisch in de rapporten van beurzen terecht.
De situatie doet denken aan een rivier waar een deel van het water door zichtbare kanalen stroomt en de rest door de grond sijpelt. Regeringen versterken dijken in de vorm van internationale overeenkomsten, maar het water blijft omwegen vinden. Uiteindelijk wint degene die een transparante administratie van zijn transacties bijhoudt, en verliest de begroting die middelen voor sociale behoeften misloopt.
Chainalysis benadrukt: het cijfer van 457 miljard is niet het belastingbedrag, maar slechts een schatting van potentieel belastbare stromen. De werkelijke opbrengsten hangen af van nationale wetgeving en de integriteit van marktdeelnemers. In 2026, wanneer CARF volledig operationeel wordt, kan de kloof tussen zichtbaar en werkelijk kleiner worden, maar volledig verdwijnen zal het waarschijnlijk niet.
