W 2025 roku na sześciu największych blockchainach odnotowano co najmniej 457 miliardów dolarów potencjalnie opodatkowanej aktywności kryptograficznej – od zysków handlowych po płatności i dochody ze stakowania. Według Chainalysis, USA przodują z 112,6 miliardami, a Ameryka Północna i Unia Europejska razem przekroczyły 250 miliardów. Liczba robi wrażenie, ale to tylko dolna granica: analiza nie uwzględnia wewnętrznych operacji scentralizowanych giełd i wielu innych sieci.
Większość tej aktywności pozostaje poza zasięgiem organów podatkowych. Według raportu, zasady CARF, które zaczęły obowiązywać w 2026 roku, obejmują tylko 14 procent przepływów. Pozostałe 86 procent to handel na zdecentralizowanych giełdach, przelewy peer-to-peer, dochody z wydobycia i płatności kryptograficzne. Państwa otrzymują dane głównie z scentralizowanych platform, a portfele samodzielne i DeFi nadal działają według własnych zasad.
Dla poszczególnych krajów takie wolumeny stają się zauważalną częścią budżetu. W Portugalii dwa miliardy dolarów aktywności kryptograficznej równa się 201 procentowi deficytu skarbu, a w Nigerii 4,4 miliarda stanowi ponad 12 procent wszystkich dochodów państwa. Te liczby pokazują, jak bardzo kryptowaluty są już wplecione w codzienną gospodarkę, zwłaszcza w krajach z niestabilną walutą narodową.
Dla zwykłego użytkownika oznacza to prosty dylemat: prowadzić ewidencję samodzielnie lub ryzykować. Płatności w stablecoinach, które stanowiły znaczną część amerykańskiej kwoty, łatwo wymykają się automatycznemu śledzeniu. Człowiek kupuje kawę za USDT lub otrzymuje zapłatę za freelancing w kryptowalutach – i te operacje nie trafiają automatycznie do raportów giełd.
Sytuacja przypomina rzekę, gdzie część wody płynie widocznymi kanałami, a reszta przesiąka przez grunt. Rządy wzmacniają tamy w postaci międzynarodowych porozumień, ale woda nadal znajduje obejścia. W efekcie wygrywa ten, kto prowadzi przejrzystą ewidencję swoich operacji, a przegrywa budżet, który nie otrzymuje środków na potrzeby społeczne.
Chainalysis podkreśla: liczba 457 miliardów to nie suma podatków, a jedynie szacunek potencjalnie opodatkowanych przepływów. Rzeczywiste wpływy zależą od krajowego ustawodawstwa i uczciwości uczestników rynku. W 2026 roku, gdy CARF zacznie działać pełną parą, luka między widocznym a rzeczywistym może się zmniejszyć, ale całkowicie nie zniknie.
