De Franse Senaat heeft op 27 oktober 2026 zonder amendementen een wetsvoorstel aangenomen dat de weg opent naar automatische uitwisseling van gegevens over cryptoactiva tussen de belastingdiensten van 46 landen, al vanaf 2027. Platforms zullen jaarlijks de identificatiegegevens van klanten, hun fiscale woonplaats en de omvang van de transacties per actief doorgeven. De eerste rapporten zullen betrekking hebben op transacties uit 2026.
Het besluit steunt op het CARF-kader dat door de OESO is ontwikkeld en vormt een aanvulling op de al van kracht zijnde EU-richtlijn DAC8. Frankrijk krijgt, net als de andere deelnemers, een instrument waarmee de fiscus kan zien wat de beurzen zien: wie, hoeveel en in welke activa handelt. Voorheen kwamen dergelijke gegevens alleen binnen op verzoek bij verdenking van witwassen of terrorismefinanciering.
Achter de zichtbare technische maatregel schuilt een diepere verschuiving. Staten zijn er allang aan gewend via automatische uitwisseling een volledig beeld van bankrekeningen te krijgen. Crypto bleef de laatste opvallende uitzondering waarop kapitaal kon worden verplaatst zonder sporen achter te laten. Nu wordt deze leemte gedicht, en niet alleen in Frankrijk: 77 jurisdicties hebben al aangekondigd zich in de komende jaren aan te sluiten.
Voor houders van cryptovaluta betekent dit dat vergeten of opzettelijk niet-aangegeven transacties zichtbaar zullen worden. Het vlakke tarief van 30 procent in Frankrijk verdwijnt niet, maar de kans dat het moet worden betaald, stijgt nu sterk. Wie zelf de administratie bijhield of op cold wallets vertrouwde, komt er gunstiger vanaf — de uitwisseling betreft in de eerste plaats gecentraliseerde platforms.
De belangen van de partijen zijn hier duidelijk. Overheden streven ernaar de begrotingen aan te vullen en de ongelijkheid in belastingdruk tussen traditionele en digitale activa te verkleinen. Voor de markt is dit tegelijk een uitdaging en een erkenning: crypto houdt op een marginaal gebied te zijn en wordt ingebed in het algemene financiële systeem. Wie er vroeger een manier in zag om aan controle te ontkomen, moet nu de risico's opnieuw berekenen.
De analogie is eenvoudig: waar een cryptowallet vroeger leek op contant geld in een kluis, lijkt hij nu steeds meer op een bankrekening waarvan de belastingdienst automatisch op de hoogte raakt. Het verschil is alleen dat de eigenaar zelf beslist of hij vooraf de administratie bijhoudt of later boetes betaalt.
Uiteindelijk is het besluit van de Senaat niet zomaar een bureaucratische stap, maar een signaal dat het tijdperk van volledige ondoorzichtigheid van cryptotransacties ten einde loopt, en dat wie activa aanhoudt er goed aan doet vooraf een transparante fiscale strategie op te bouwen.
