Professor Dean Ho van de Nationale Universiteit van Singapore koos ervoor om niet alleen een studie naar een langer leven te doen, maar ook om de enige deelnemer van zijn eigen experiment te zijn. In plaats van de gebruikelijke jaarlijkse controles, volgde hij in real-time hoe zijn lichaam veranderde onder invloed van een strikt regime.
Deze vorm van zelfmonitoring is tegenwoordig bijzonder relevant, aangezien de meeste mensen hun gezondheid beoordelen aan de hand van statische momentopnames, zoals bloedonderzoeken of jaarlijkse MRI-scans. Zulke gegevens onthullen echter niet het vermogen van het lichaam om zich aan te passen aan stress, te herstellen en te schakelen tussen verschillende energiebronnen. Het DELTA-onderzoek richt zich juist op de dynamiek van lichaamsfuncties, in plaats van op gemiddelde waarden.
De 47-jarige Ho implementeerde intermitterend vasten tot 20 uur per dag, periodieke vasten van 48 uur, dagelijkse trainingen van 90 minuten en een mediterraan dieet dat rijk was aan groenten, zaden en olijfolie. Gedurende acht maanden werden zijn waarden vastgelegd door drie draagbare apparaten. De resultaten hiervan worden in 2026 gepubliceerd in PLOS One, voortbouwend op een eerder onderzoek in PNAS Nexus.
De metabolische omschakeling — het vermogen om snel over te schakelen van glucoseverbranding naar vetverbranding — versnelde bij Ho van meer dan 24 uur naar 16,5 uur. Ter vergelijking: het gemiddelde voor zijn leeftijdscategorie ligt tussen 36 en 72 uur. Zijn hartslag in rust daalde van 65 naar 46 slagen per minuut, zijn slaap werd dieper en langer, en zijn darmmicrobioom verbeterde aanzienlijk.
De door het team ontwikkelde kunstmatige intelligentie schatte zijn biologische leeftijd op ongeveer 32 jaar, wat 15 jaar jonger is dan zijn chronologische leeftijd. Echter, deze bevindingen zijn gebaseerd op één persoon en het is voorbarig om ze te veralgemeniseren naar anderen.
Stel je een fietser voor die niet alleen zijn hartslag aan het einde van een race meet, maar ook nauwkeurig bijhoudt hoe snel zijn hart na elke klim weer normaal wordt. Juist deze herstelsnelheid en flexibiliteit, en niet een momentopname, bepalen de werkelijke veerkracht van het lichaam tegen veroudering.
Het DELTA-onderzoek benadrukt de beperkingen van traditionele benaderingen van een langer leven, waarbij zelfs AI vaak met statische gegevens werkt. Gepersonaliseerde protocollen, gebaseerd op continue monitoring, kunnen ons begrip van gezond ouder worden fundamenteel veranderen, maar vereisen wel voorzichtigheid: de gegevens van één onderzoeker vervangen geen grootschalige klinische proeven. Uiteindelijk tonen dergelijke experimenten aan dat veroudering geen vaststaand feit is, maar een dynamisch proces dat in real-time kan worden gevolgd en beïnvloed.
