In het bloed van ouderen blijven de concentraties van veel eiwitten gedurende vijf jaar nagenoeg gelijk, ondanks het feit dat de deelnemers aan de studie de zeventig al gepasseerd zijn.
Deze bevinding uit het IJslandse AGES-Reykjavik-project dwingt ons tot een herwaardering van het idee dat circulerende eiwitten een directe afspiegeling vormen van het biologische verouderingsproces.
Het onderzoek volgde meer dan duizend personen bij wie met een tussenpoos van vijf jaar de concentraties van honderden plasma-eiwitten werden gemeten. De meeste waarden bleven binnen dezelfde marges, ongeacht de duidelijke toename in kalenderleeftijd.
Deze stabiliteit staat in schril contrast met laboratoriumgegevens, waarbij veel eiwitten al na enkele maanden of zelfs weken na een interventie aanzienlijke verschuivingen vertonen. De kloof tussen gecontroleerde testomstandigheden en de dagelijkse realiteit van ouderen blijkt dan ook aanzienlijk.
De auteurs merken op dat deze standvastigheid vooral zichtbaar is bij eiwitten die gerelateerd zijn aan ontstekingsprocessen en de stofwisseling. Dit suggereert mogelijk dat het lichaam een zekere homeostase handhaaft, zelfs wanneer de klinische tekenen van veroudering al duidelijk zichtbaar zijn.
Stel je een rivier voor waarvan de bedding gelijk blijft, ook al wordt het water voortdurend ververst: individuele moleculen komen en gaan, maar het algehele stroompatroon verandert nauwelijks. Dit is precies het beeld dat naar voren komt bij de eiwitsamenstelling in het bloed van de AGES-Reykjavik-deelnemers.
De resultaten van het onderzoek wijzen erop dat betrouwbare verouderingsmarkers waarschijnlijk niet gevonden worden in eenmalige metingen, maar in subtielere kenmerken, zoals de reactiesnelheid van eiwitten op externe prikkels of hun onderlinge wisselwerking.
