❓ VRAAG:
Kunt u het concept "Ik Ben" verduidelijken? Ik ben bekend met de toestand waarin alles door mij wordt waargenomen en waarbij er, in ieder geval in het begin, het besef is dat ik als persoonlijkheid niet besta (wat na de terugkeer naar het persoonlijke zelf zelfs angst opriep). Het is me duidelijk hoe de gebruikelijke persoonlijke waarneming zich hiertoe verhoudt: normaal gesproken ben ik er als mens en is er die andere persoon; maar in de eerste toestand is er een parallelle laag van waarneming aanwezig, die aanvoelt alsof alles uit de essentie van "Ik" bestaat, zonder dat dit het besef wegneemt dat er verschillen zijn tussen mij als mens en de ander. Alles vloeit niet samen tot een homogene eenheid.
Het is als het verschijnen van een extra laag in de waarneming. Maar ik heb nog steeds geen begrip van hoe "Ik Ben" wordt waargenomen? Hoe kun je dit herkennen (zonder het te rationaliseren) en hoe verhoudt het zich tot de persoonlijke waarneming? Indien mogelijk, leg dit dan niet logisch uit, maar via een beschrijving van de kenmerkende veranderingen in de waarneming.
❗️ ANTWOORD van lee:
Bestaan als een handeling. Niet als "iets is er, omdat...". Maar als een handeling – "ik kan waarnemen, dus dit is een handeling". Het is het overbrengen van informatie over de waarneming.
Laten we nu de vraag "wat die informatie precies is" weglaten. Dat wil zeggen, we halen de soorten gewaarwordingen, de vormen van kennis, de methoden enzovoort weg.
U bent zich er alleen van bewust (u observeert zonder analyse) dat er een Handeling plaatsvindt.
In deze gewaarwording is er geen plaats of tijd.
U bent slechts "degene die deelneemt aan de handeling" zonder enige verdere kenmerken.
Wat overblijft is een ondeelbaar Hier en niets anders dan "Ik Ben".
In dit "Ik" is geen sprake van de betekenis "dit ben ik en dat is de ander". In dit "Ik" zal er slechts één betekenis zijn: Bestaan.
Bovendien is het juist de Handeling die u als "Ik" creëert, omdat er anders niemand is om zelfs maar het "er zijn" te registreren.
De terugkeer naar het vertrouwde "ik" is belangrijk, want bij de terugkeer naar het persoonlijke "ik" en "anderen" ziet u hoe er lagen ontstaan die niet langer "Ik Ben" zijn, maar "ik ben dit...". Bij de terugkeer zijn gewaarwordingen de eerste zaken die ongemerkt verschijnen – "ik ben op deze plek", "ik hoor", "ik zie" – niet als een gedachte, maar juist als een zintuiglijke ervaring.
Gewaarwordingen zijn het resultaat van het passeren door de instellingen (overtuigingen) van de oriëntatie in de realiteit. Het gaat hierbij om werkelijk alle overtuigingen zonder moreel oordeel. Ze zijn niet te zien of te horen en vormen het weefsel van de illusie die het "Ik" bedekt en het "andere ik" creëert.
Ten slotte zijn er de gedachten – dit is het laatste deel. Ze zijn zichtbaar en hoorbaar. Aan de hand daarvan is het onmogelijk om "Ik Ben" te achterhalen, omdat ze secundair zijn en door de persoonlijkheid zijn gecreëerd.
Dat is precies de reden waarom de beginfase van zelfbewustzijn zo complex is: mensen zoeken naar antwoorden in het denken, zonder de onderliggende overtuigingen te bereiken, om vervolgens nog dieper te gaan naar de Handeling zonder definities. Voor wie deze weg ten minste één keer heeft afgelegd, is het daarna eenvoudiger om de route te herhalen en onder te dompelen in een ruimtelijkere waarneming van het "Ik Ben".
