Ya telepati kelimelerin bittiği yerde başlıyorsa?

❓SORU:
Dilin, kısmen de olsa hayali şeyler arasında — fikirler, semboller, gelecek, geçmiş — yön bulma ihtiyacının ortaya çıkmasıyla birlikte doğduğu yönünde bir fikir var. Bunlar olmadan, örneğin şempanzelerde olduğu gibi, yön bulma yalnızca fiziksel şeyler arasında gerçekleşir. Bu fikrin çok isabetli olduğunu düşünmüyorum; fiziksel olmayan şeyleri algılayan pek çok hayvan örneği var. Ama çevre ile iletişim arasındaki bağlantıyı göz önünde bulundurursak, telepatinin gelişmesi için çevrede hayali şeylerin ortaya çıkmasının analogu ne olurdu?
❗️YANIT lee:
Pek de değil. Bu daha çok egonun yolu, dilin yolu değil. Ve «hayal gücü» anlamında değil, burada olmayan şeyler hakkında konuşma anlamında. İnsan zihni tam da böyle işler — şu anki yaşamı kaçırarak bir yerde, burada olmayan bir şey için endişelenir.
Dilin, sıkıştırılmış bilgilendirici mesajlar yerine (örneğin balinalar ve yunuslardaki gibi) uzun cümleler içindeki sözel sesler olması da «karışık zihnin» bir işaretidir. Zihin, çok boyutlu yapıları bir anda ifade edemez, bu yüzden karmaşık kavramları tek heceli kelimelere ayırır.
Etrafınıza bakının, bulunduğunuz yeri hissedin. Şimdi de onu tanımlamak için kaç kelimeye ihtiyacınız olacağını düşünün.
Size bir ipucu vereyim — çevrenizin sözcüklerle tam tanımını bitirmek için bir yıl yetmez.
Oysa bir yunus bunu bir saniyelik bir «cıvıltı» biçiminde yapabilir.
Bir balina ise bunu doğrudan dört boyutlu bir perspektifte (zamanın dışından bir konumdan) tanımlar.
Yani sözelleştirme, bir bakıma ego öncesi düzeyden bir ilerlemedir, ama yine de yunusların ve balinaların seslerine eşlik eden telepatik çok boyutlu aktarım düzeyine ulaşamaz.