En als telepathie nu eens begint waar de woorden ophouden?

❓VRAAG:
Er bestaat een idee dat taal onder meer is ontstaan met de opkomst van de noodzaak om te navigeren tussen denkbeeldige dingen: ideeën, symbolen, de toekomst, het verleden. Wanneer die er niet zijn, zoals bijvoorbeeld bij chimpansees, navigeert men alleen tussen fysieke dingen. Ik denk niet dat het idee erg precies is; er zijn veel voorbeelden van dieren die niet-fysieke dingen waarnemen. Maar als je het verband tussen omgeving en communicatie in aanmerking neemt, wat zou dan het equivalent zijn van de opkomst van denkbeeldige dingen in de omgeving voor de ontwikkeling van telepathie?
❗️ANTWOORD lee:
Niet helemaal. Dit is eerder de weg van het ego dan de weg van de taal. En niet in de zin van ‘verbeelding’, maar in de zin van communiceren over wat hier niet is. Zo werkt de menselijke geest nu eenmaal — zich zorgen maken over iets ergens anders dan hier, terwijl men het leven nu mist.
En taal als verbale klanken in lange zinnen, in plaats van compacte informatieve boodschappen (zoals bij walvissen en dolfijnen bijvoorbeeld) — dat is ook een teken van een ‘verwarde geest’. De geest kan multidimensionale constructies niet in een ogenblik uitdrukken en splitst daarom complexe begrippen op in eenlettergrepige woorden.
Kijk om je heen, voel de plek waar je je bevindt. En bedenk nu hoeveel woorden je nodig zou hebben om die te beschrijven.
Ik zal je een hint geven — een jaar is niet genoeg om de beschrijving van je omgeving in woorden volledig af te maken.
En een dolfijn kan dat doen in de vorm van een seconde durende ‘piep’.
En een walvis beschrijft het meteen in een vierdimensionaal perspectief (vanuit een positie buiten de tijd).
Dus verbalisering is als het ware een vooruitgang vanaf het niveau vóór het ego, maar reikt nog niet tot het niveau van de telepathische multidimensionale overdracht waarmee dolfijnen en walvissen hun klanken begeleiden.