2026 yılının Kasım ayında Arap ülkelerinde ve dünya genelinde hayvanları — öncelikle kedileri ve köpekleri — şehirlerin ve küçük yerleşim yerlerinin sembolik belediye başkanlığı görevlerine seçme uygulaması popülerlik kazanıyor. Ra2ej portalının haberinde anlatılan bu eğilim, tüylü adayları turist çeken ve yerel toplulukları bir araya getiren gerçek kamu figürlerine dönüştürüyor.
Çarpıcı bir örnek, 1997 ile 2017 yılları arasında Alaska'daki Talkeetna kasabasının fahri belediye başkanlığı görevini yürüten Stubbs adlı kedi. Sakinler onu insan adaylara bir protesto olarak seçti ve yirmi yıl içinde Stubbs gerçek bir görülmeye değer yer haline geldi: her gün yerel dükkânda «çalıştı», naneli su içti ve şehre medyada milyonlarca anılma kazandırdı. Benzer hikâyeler diğer Amerikan kasabalarında da tekrarlanıyor: Bosco adlı köpek Kaliforniya'daki Sunol'u 13 yıl yönetti ve Kentucky'deki Rabbit Hash'te belediye başkanlığına birkaç kez pitbullar ve diğer ırklar seçildi.
Arap dünyasında henüz doğrudan benzerler daha az, ancak kültürel bağlam bu uygulamaya elverişli. Kediler burada geleneksel olarak temiz ve kutsanmış hayvanlar sayılır: camilere alınırlar, zarafeti ve şansı simgelerler. İslam geleneğinin etkisinin güçlü olduğu İstanbul'da binlerce sokak kedisi fiilen şehri «yönetiyor» — sakinler onları besliyor, onlara evler yapıyor ve kentin kimliğinin bir parçası olarak görüyor. Bu da Arap ülkelerinde de kediler arasında sembolik «belediye başkanlarının» ortaya çıkması için zemin hazırlıyor.
Bu tür seçimlerin mekanizması basit ve gayriresmî: sakinler hayvanlara siyasete bir protesto olarak ya da sadece eğlence için oy veriyor, elde edilen gelir ise hayır işlerine ve şehrin gelişimine gidiyor. Hayvanlar karar almıyor, ancak önemli bir toplumsal rol üstleniyor — moral yükseltiyor, sorunlara dikkat çekiyor ve yerin canlı simgeleri haline geliyor.
Gerçek sahipler ve topluluklar için bu, yeni olanaklar anlamına geliyor: turizmin artması, komşuluk bağlarının güçlenmesi ve siyasetin yalnızca ciddi değil, aynı zamanda iyi kalpli de olabileceğinin hatırlatılması. Geleneksel siyasetçilere güvenin azaldığı bir dünyada, dört ayaklı belediye başkanları bazen en iyi liderin sadece mırıldamayı ya da kuyruk sallamayı bilen kişi olduğunu gösteriyor.
