❓SORU:
Walsh'un “Tanrı ile Sohbetler” adlı kitabına denk geldim. Bu sohbetler hakkında ne düşünüyorsunuz? Ve prensipte her şey bize bağlıysa, Tanrı'ya dua etmenin bir anlamı var mı?
❗️CEVAP lee:
Bu, harika bir kitap serisi. Sanırım dört kitaptan oluşuyordu (ve sonrasında onlara yorumlar gelmişti); hepsi birbirini tutarlı bir şekilde genişletiyor ve tamamlıyor. Bu eserlerde Tanrı, yazara doğrudan “ben sensin” demektedir.
Yani, eğer bu mantığı takip ederseniz, başka bir varlığa dua etme meselesi ortadan kalkar. Kendi içinizle ne hakkında konuşmak istediğiniz ise tam olarak bir dua değildir; bu, Yaratılış'ın kendini idrak etmesidir.
Eğer bunu kabullenmekte zorlanıyorsanız, şunu göz önünde bulundurun: dua, yalnızca SİZİN KABUL ETTİĞİNİZ ve minnettar OLDUĞUNUZ şeydir, istediğiniz şey değil. Zira “daha siz dilemeden, Semavi Baba zaten bilir.”
Dileklerinizle Tanrı'ya yeni bir bilgi vermeyeceksiniz. Bunun yerine, var olan her şeye duyduğunuz minnettarlıkla kendinizi ifade edebilirsiniz.
Dua, şükran ve kabullenme sanatıdır.
