VRAAG:
Recentelijk stuitte ik op het boek “Gesprekken met God” van Walsch. Wat is uw visie op deze dialogen? En heeft bidden tot God nog wel zin als, in principe, alles van onszelf afhangt?
ANTWOORD lee:
Dit is een buitengewone serie boeken. Volgens mij waren er vier delen (gevolgd door commentaren), die allemaal op elkaar voortbouwen en elkaar verdiepen. In deze boeken spreekt God de auteur direct aan met de woorden: “Ik ben jij.” Als men deze logica volgt, vervalt de vraag over het bidden tot een extern wezen.
In plaats daarvan wordt het een gesprek met het Zelf – een zelfherkenning van de Schepping, wat niet direct een gebed in traditionele zin is. Mocht u dit moeilijk te accepteren vinden, bedenk dan dat bidden uitsluitend bestaat uit wat u ERKENT en waarvoor u DANKBAAR bent, en niet uit wat u vraagt.
De Bijbel stelt immers dat “voordat u vraagt, de Hemelse Vader het al weet.” U voegt dus niets nieuws toe aan Gods kennis met uw verzoek. Wat u wel kunt doen, is uzelf uitdrukken in dankbaarheid voor wat er is. Gebed is daarom eerder de kunst van dankbaarheid en acceptatie.
