Çocukların yaşadıkları yetişkinlere çoğu zaman önemsiz görünür: bir ödev yapılamamıştır, bir arkadaşla kavga edilmiştir, bir oyunda kaybedilmiştir. Çocuğun kendisi için böyle bir olay tüm iç dünyasını doldurabilir. Dergide yayımlanan küçük bir araştırma, Frontiers in Psychology, çocuklara ve yakınlarına duyguları birlikte fark etmeyi ve onlara özenle yaklaşmayı öğretmenin mümkün olup olmadığını inceledi.
Programa 23 «çocuk — yakın yetişkin» çifti katıldı. Altı hafta boyunca çevrimiçi olarak çalıştılar: kendi duygularını fark etmeyi ve zor anlarda dayanak bulmayı öğrendiler. Dersler oyunlar, hareket ve ortak alıştırmalar üzerine kuruluydu, bu yüzden uygulama yalnızca konuşmada değil, beden yoluyla da ilerledi. Çevrimiçi format bu tür programlar için başka ailelerde de denenmişti. DEHB'li çocukların 43 ebeveyniyle yapılan pilot çalışmada kurs 28 gün sürdü ve video dersler, sesli uygulamalar ile dört çevrimiçi buluşmayı içeriyordu; en büyük zorluklardan biri ise katılımcıların devamsızlığı ve ayrılması oldu.
Ana fizyolojik değişim ciltle ilgilidir. Cildin elektriksel iletkenliği ter bezlerinin çalışmasını yansıtır ve bu, fizyolojik uyarılma düzeyiyle yakından bağlantılıdır. Kurstan sonra çocuklarda bu gösterge zor görevler sırasında düştü ve bu, yüke karşı daha sakin bir tepkinin işareti sayılabilir. İkinci gösterge olan kalp atış hızı değişkenliği anlamlı bir değişiklik göstermedi. Bu nadir değildir: ebeveynlerin ve çocukların ağrılı bir işlemden geçtiği 2022 yılındaki çalışmada da farkındalık uygulaması çiftlerde bu gösterge üzerinde istikrarlı bir etki yaratmadı. Ebeveynler ise eğitimde daha dikkatli olduklarını ve çocukların öfkesinin değerini daha sık kabul ettiklerini belirtti. Ancak yetişkinlerin davranışı ve ebeveynlik stresi düzeyi önemli ölçüde değişmedi.
Ebeveynler çocuklarıyla yakınlığı bir miktar daha düşük değerlendirdi, bu yüzden ilişkilerin iyileşmesinden söz etmek için henüz erken. Örneklem küçük, kontrol grubu yoktu ve çok sayıda istatistiksel kontrol tesadüfi bulguların riskini artırıyor. Etkinin bir kısmı görevlerle yeniden tanışmadan da kaynaklanmış olabilir: çocuklar onları zaten görmüş ve ne bekleyeceklerini daha iyi anlamıştı. Şimdilik bu bir kanıt değil, ön bir işarettir.
Yaklaşımın sunduğu en önemli şey rakamların ötesindedir. Bu, çocuğa nasıl baktığımız sorusudur. Yetişkin de öğrenebilir: başkasının üzüntüsüne dayanmak, nedenini sormak ve değerlendirme yapmakta acele etmemek. Bu tür programların mantığına göre, kendi dürtüsünü fark eden ebeveyn, çocuğunun öfke patlamasına otomatik olarak daha seyrek tepki verir ve ateşe daha az körükle gider. Bilinen farkındalıklı ebeveynlik modellerinden biri beş bileşen ayırt eder ve bunlar arasında hem kendine hem de çocuğa yönelik duygusal farkındalık yer alır. Çocuğun öfkesini kabul etmek, yaşadığını duymak ve onu ifade etmenin güvenli bir yolunu bulmasına yardım etmek demektir. Sınırlar ve saygı pekâlâ aynı çatı altında yaşayabilir.
Çocuk şimdiden tam bir insandır. Onurunun, duygularının ve dinlenme hakkının yaşamın ilk günlerinden itibaren önemi vardır. Duyguları yönetme becerisi yavaş yavaş oluşur, bu yüzden yetişkinlerin desteğine ve sorumluluğuna ihtiyaç duyar. Bağımsızlık büyüdükçe gelir, insani değer ise çocukta en başından vardır. Bu konumdan daha saygılı bir soru doğar ve bu soru daha sık sorulmalıdır:
«Sana ne oluyor ve nasıl yardım edebilirim?»
