Reprezentacja Indii — aktualny mistrz Olimpiady szachowej — wylądowała w Samarkandzie i przez pięć godzin czekała na klucze do pokoi. Kapitan drużyny Srinath Narayanan napisał w mediach społecznościowych o „strasznym doświadczeniu” na starcie turnieju, a Vidit Gujrathi dodał: „Bardzo złe pierwsze wrażenie”.
Organizatorzy obiecywali zakwaterowanie w hotelu Silk Road by Minyoun, ale rezerwacje nie dotarły do hotelu na czas. Część zawodników otrzymała pokoje dopiero wieczorem, trenerzy musieli dzielić pokoje. Indyjska federacja szachowa interweniowała przez FIDE i do nocy sprawę zamknięto, ale pozostał niesmak.
Dla drużyny, w której grają Gukesh, Arjun Erigaisi, Praggnanandhaa, Nihal Sarin i Vidit, taki start to nie tylko codzienna niedogodność. To przypomnienie, że nawet mistrzowie świata zależą od cudzej logistyki. Jak w partii, w której przeciwnik zawczasu usunął z szachownicy twoje figury: mistrzostwo jest, a warunków — nie.
Za tą historią stoi stary problem: FIDE i lokalne komitety organizacyjne często obiecują idealne warunki, a w rzeczywistości wszystko rozstrzyga się w ostatniej chwili. W 2024 roku w Budapeszcie Indie zdobyły podwójne złoto, teraz w Uzbekistanie — ta sama drużyna, ale już z pytaniem, na ile organizatorzy są gotowi na 200 reprezentacji.
Psychologicznie to cios w koncentrację. Po długim locie zamiast odpoczynku — oczekiwanie przy kontuarze. Gukesh i spółka powinni grać na maksimum, a zamiast tego tracą siły na ustalanie, gdzie spać. Analogia jest prosta: to tak, jakby przed finałem Pucharu Świata piłkarze musieli nocować w autobusie przy stadionie.
Sytuacja się rozwiązała, ale sygnał jest jasny: nawet w elitarnej dyscyplinie sportu, w której Indie dominują, organizacyjne wpadki pozostają normą. Następny krok to nie tylko medale, ale i nacisk na FIDE, by takie „drobiazgi” się nie powtarzały. W końcu szachy to nie tylko obliczenia na szachownicy, ale i umiejętność gry w warunkach, które tworzą inni.
